Vooralsof

Elke vrijdag stop ik om 11:30u met werken om om 12:10 mijn kleuter van school op te halen. Daar zitten ze dan te wachten, al de oma's en opa's die oppasdienst hebben.

En elke vrijdag komt ook dezelfde opa met zijn kleindochter binnen. Een peutertje.

"Kindjes pjaten in kjasje", zegt ze.

De opa antwoordt met de perfecte grootvader stem: diep, zacht,  maar dragend. Hij ruikt naar sigaretten en buitenlucht. Opageur. De geur van mijn Vake, vroeger.

Het kleine meisje wiebelt op zijn knieën en tatert vrolijk. Hij aait haar haartjes uit haar gezichtje en zoekt aan de kapstok het jasje van 'grote broer'.

En ik ben jaloers.

Een steek die ik niet wil voelen, en ontken. Mijn ouders wonen duizend kilometer verder, dat maakt het moeilijk om de kindjes op vrijdagmiddag even snel op te halen. Mijn vader zou trouwens nooit een oppasvader zijn, dat ligt hem hoegenaamd niet.

Maar dat vind ik niet erg, neehee, wij redden ons best, en in de grote vakantie zien we elkaar een weekje? Toch?

Jaloers kijk ik naar de man die zijn kleinzoon behendig in zijn jasje helpt, zusje op de arm. Zijn grote knuist houdt het kleine jongenshandje vast, en daar gaan ze.

Ik kijk ze na, help mijn kind in zijn jas, en fiets naar huis.

Ten huize Vooralsof wordt er veel en graag gegeten. En alles. Ik ben niet zo'n voor kindje 1 is er wel sla maar geen tomaat, en kindje twee eet alleen maar pasta, en voor mezelf alleen maar een flesje water. Nee, wij eten allemaal alles. Bijna alles.

Luna lust geen witloof, ik hou niet van pladijs, en vol au vent is er alleen als mijn lief uithuizig is.

Sverre is iets anders, af en toe lust die ineens iets niet meer, en laat ik daar nu echt niet goed tegenkunnen.

'Mama, vandaag lust ik geen champignons'

'Natuurlijk wel' antwoord ik, terwijl ik zijn bord opschep, 'wadismedanuvoorgezever' mompel ik er meestal in mezelf achteraan.

Meestal eet hij na een diepe zucht op wat er voor zijn neus ligt.

De venkel was iets anders. Mijn heerlijk gestoofde venkel, jammie. Ineens lustte Sverre hem niet meer. Mondje toe, neusje opgehaald.

Een paar weken erna lukte het weer niet, en ik voelde dat het grove geschut moest uitgehaald worden.

Dus aten we gisteren (De kinderen hadden niet mee helpen koken) Schorseneren met kabeljauw uit de oven, aardappelpuree en gestoofde kwal.

'Wow', zei Sverre, prikte vrolijk zijn stukje venkel en at alles op.

Niet echt pedagogisch, maar wel doeltreffend.

Ambetant dat het kind was! Lastig en vervelend! Dwars! Drijnend! Pesten en plagend en piepen.

'Man je bent een vervelend kind' bijt ik mijn zoon toe. Te lang was ik begripvol en sussend, af en toe is het gewoon teveel.

'DAT IS NIET WAAR MAMA' krijst hij terug, stampvoetend en met vuur. Rustig nu, weet ik, maar helaas.

Te snel zeg ik: 'Wel waar je bent een vervelend kindje.' 'Neeeeeeeeeeeee'.

Zijn grote donkere ogen kijken me verwijtend aan.

'Oke, je bent geen vervelend kind, maar vandaag doe je toch wel ontzettend ambetant'

Stilte

'Dat is waar, mama.' 'Sorry'

En daar stond ik met mijn mond vol tanden.

Wij hebben een zeer klein tuintje, een voorschoot, wat zeg ik, een pannelapje groot.

Maar er moet meer groen in de stad, echt groen geen zielig gazonneke waar geen  klaver of weegbree, laat staan een madeliefje of hondsdraf, netel en eenzame distel mag groeien. Dus zaai ik verschillende zaadjes, en groeien er groenten en bessen, en een boom? Zou dat gaan een boom? Een echte boom op een lapje grond van ochere ocharme veertig vierkante meters?

Een boom waar we van konden eten, er is maar plaats voor eentje, denk ik dus we moeten goed kiezen.

Appels? Neuh, want dat zijn dan waarschijnlijk meelzakken vol wormen.

Peer? Bwa

Perzik? Moeten die niet met twee zijn?

Appelsien? Te koud hier

Noten? Pruim? Kriek?

Kers! Dat zou het zijn, een laagstam kersenboom. Geen krieken, maar lekkere zoete kersen, één die zichzelf bevrucht, niet te groot, de perfecte boom voor mijnen hof.

Bij Brico vond ik bomen (25 euro) maar geen kers, bij Aveve alleen hoogstam (40 euro) dus zocht ik verder.

En toen kwamen we langst een echte boomkwekerij, het was het moment om fruitbomen te planten, we waren gehaast, dus sprong ik uit de auto, vroeg een zelfbevruchtende laagstam kersenboom, en was erg blij toen de man mij naar een hoop bomen bracht en mij een schoon exemplaar gaf.

'Het zijn toch geen Noorderkrieken?' vroeg ik, 'En ik heb er toch maar eentje nodig?' Jaja stelde de man mij gerust, 'en zie eens wat een schoon stammeke.'

Voorzichtig legde hij de boom in de auto, en liep samen met mij naar een afdakje waar een bankcontact stond.

Dat is dan 75 euro.

Ik verslikte mij, 75 euro, dat is bij een gemiddelde prijs van 4 euro per kilo bijna 19 kilo kersen, dat duurt jaren voor ik dat eruit heb.

Maar ik ben niet echt assertief, zeker niet als ik haast heb, en den boom al in de koffer steekt. Dus tikte ik mijn code in en vervloekte mezelf dat ik niet een beetje vroeger naar de prijs gevraagd had.

Thuis keek ik naar het begeleidend kaartje aan de boom

'Morellen' stond op het kaartje.

'Zure kriek' vertaalde gogle.

Ik verslikte mij in mijn koffie, kind in auto, boom in auto, vloeken en terug.

'De man vond het vreemd, maar ik mocht nen andere uitkiezen, hem was gezegd dat er allemaal kersen bij elkaar stonden, maar ja, dat was een kriek, mor geen probleem kies u maar ne schone andere.

Ik sleepte een nieuw exemplaar in de auto en we vertrokken.

'Wordt bestuifd door Dubbele Meikers' las ik op het kaartje.

Terug

'Kies maar, ik wil da gij volledig satisfied zij voor ge weggaat' mompelde de man, en duwde vier bloempotjes violen in de handen van de kinderen. Voor het geleden leed.

Het is dat boompje geraden om mij vele jaren zoete kersen te geven.

75 euro. Afzetters.

Het is herfst, maar geen vieze, druilerige snertweer herfst, nee, een geweldige zonnige blote benen nazomer.

Sverre hoort 's morgens op de radio de presentator dit herhalen: 'Een mooie herfst, met temperaturen die oplopen...' Zijn oogjes lichten op (die van mijn zoon, op de oogjes van de radiomens heb ik niet zo'n zicht).

'Mama, het is herfst'!' Hij zegt het blij, vol verwachting. 'Ik verjaar in de herfst toch?' Ik beaam, bijna winter, maar begin december is nog steeds herfst.

'Ik ga kijken of het gesneeuwd heeft.' 'Man, het is 25 graden, de zon schijnt, het is mooier weer dan in de zomer!' 'Maar het is herfst,' vult Sverre mij koppig aan, 'en ik verjaar in de herfst en vorig jaar was er sneeuw op mijn verjaardag dus in de herfst kan het sneeuwen, toch?' De logica is niet te ontkennen, ik kom niet verder dan een zwaktebod, 'maar de zon schijnt.'

'Kijk', roept het kind, neusje tegen het raam, 'kijk daar, IJS!' zijn vingertje wijst naar een lichte vlek tussen twee geparkeerde auto's.

'Mag ik aan het ijs gaan voelen, mama? Ik zal mijn laarsjes aandoen, en niet uitglijden.'

Zijn zus gaat mee, en ik zie ze voorzichtig oversteken, Sverre gaat op zijn hurkjes zitten en wrijft met een voorzichtig handje over de grond, Luna kijkt en komt terug naar binnen.

'Echt ijs, maar niet zo heel koud' zegt mijn zoon triomfantelijk.

'Gewoon zand' doorprikt Luna, maar Sverre laat het niet aan zijn hart komen, en kijkt vol verwachting naar de strak blauwe lucht, want als er ijs ligt, zal het sevens wel gaan sneeuwen.

Wie eet wild eten? De appeltjes aan bomen hier en daar in de stad? De lindbloesems? De pruimen van in het wild opgeschoten pruimenbomen op een braakliggend terrein?

Ik

't Is te zeggen, ik wil dat eigenlijk wel doen, want het is zo zonde, al dat lekkers dat daar langzaam wegrot, maar ik durf niet zo goed.

Iedereen raapt kastanjes, en hier en daar een okkernoot, maar eten zoeken en plukken aan de stadse bomen is toch nog iets anders. Sinds een paar jaar pluk ik  een paar bloemetjes van de lindebomen, om een heerlijk tasje thee te zetten. Anders vallen ze toch maar af.

Zonde toch?

Vorige jaar wilden mijn komkommers niet groeien, dus dit jaar zou ik het anders aanpakken.

Kwistig zaaide ik de zaadjes, niet spaarzaam, nehee, mij zouden ze niet meer hebben, hup heel het pakje op een ieniemienie oppervlakte, als er dan een plant of vijftig dood zou gaan, zou ik er toch nog een paar overhouden.

Maar dit jaar kiemden alle zaadjes, en creëerde ik een komkommerbos. Schoon, dat wel.

En toen kreeg ik een idee. Waarom geen voedsel in de geveltuin planten. Hah! Voorzichtig schepte ik een paar komkommerplantjes (waar achteraf gezien ook een pompoenplantje tussen bleek te zitten) en zette hen broederlijk naast de kamperfoelie en de hopplanten.

De buren schudden meewarig hun hoofd, dat is toch niet goed, niet proper, met al die blaadjes die afvallen, zuchtten ze, terwijl ze de snoepwikkel van hun kauwgom op de stoep mikken (en later de kauwgom ook)

Ik vind het wel schoon.