Vooralsof

Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan. Gewoon vergeten, niet aan gedacht.

Terwijl ik met mijn bomma bel valt mijn frank. Langzaam dwarrelt het besef naar mijn bewustzijn.

'Ja, en al ons mannen waren hier, en ze hadden bloemen mee, en zoveel kaartjes, en telefoon, en...'

Ik luister niet meer naar haar relaas en snel naar de verjaardagkalender die wegens verbouwingen niet meer aan de muur van de WC hangt, maar ergens achteraan in een kast gepropt is.

Shit shit shit, inderdaad ze is verjaard, 86 en ik ben het rats vergeten.

Dus fiets ik op mijn vrije namiddag naar Mortsel, met een heel schoon verjaardagkaartje.

Ze kijkt verbaasd, wanneer ik langst de achterdeur binnenstap.

'Och kind, je had moeten bellen, want ik heb niets in huis, allee, hier een kommeke soep,dat kan er altijd wel in? En koffie? Niet straf, ik drink de koffie altijd zo, zo is 'em goed voor mij, wacht ik heb nog brood, en kaas, en misschien nog iets van vlees, moet er suiker in de koffie? Ik heb ook nog vijgenconfituur, zo zonder suiker, mor die is pertang goed, of hier, dat is zonde, tong, vervallen den eerste van de maand, dat gaan we niet meer riskeren he, oei, zal ik nog een brood uit  vriezer pakken, of een pralineke, en een koekske heb ik ook nog wel.'

Na twee uur verhalen rol ik mezelf terug op mijn fiets.

Burps zeg.

ICT-mannen zijn helden. Op elk probleem weten zij een antwoord. Niet altijd een adequaat antwoord, maar toch.

Krijg je geen mails meer binnen? Of zit je ineens in het mailprogramma van uw collega hoewel je met uw eigen gegevens inlogt, doet de telefoon iets raar, of niets meer, worden er toegangen geweigerd tot documenten waar je echt echt wel dringend in moet zijn, één telefoontje (of een mail, hangt af welk technologisch middel u in de steek laat) naar den Tom en je krijgt een soort antwoord.

Na zo'n reddingsoperatie zat Tom nog gezellig na te praten, terwijl mijn collega verwoed over haar onderarmen wreef. Jeuk. En rode boebels. Gisteren ook al.

He, ik had dat ook, en iemand anders viel bij met dezelfde verhalen. We grapten over allergisch aan het werk hahaha.

Tom trok één wenkbrauw op. 'Papiervlo.'

Verbijsterd vielen we stil. En begonnen harder te krabben.

'Jaja' ging hij verder 'dat zit vaak in papier, en dat begint eerst aan uiteinde, ik zou rentokill al maar bellen.'

Dat was gisteren.

Vanochtend zat de gang vol pissebedden. En de keuken vol mieren.

Soms twijfelt een werkende vrouw toch wel eens.

Ik weet precies hoe ik het wil: Een lange tafel waar altijd wel iemand extra zou aanschuiven voor een -uiteraard- evenwichtige maaltijd.

Ik ga niet achter de computer zitten om snelsnel even facebook te bekijken, of hier en daar iets te lezen, nee, ik ga opruimen, en maandelijks ramen lappen, tijdig afwassen en trappen afschuren.

Gedisciplineerd zal ik zijn, mijn vrije woensdagvoormiddag zal ik niet in ledigheid en vergezeld van koffie doorbrengen, maar vrolijk zingend strijkend of muren afkappend. En zoete broodjes bakken, die in een grote kom staan te dampen als mijn kinderen om 12 uur hongerig uit school komen.

Helaas, als ik op woensdag de kinderen afgezet heb en terug naar huis fiets ga ik aan de tafel zitten, met koffie en goede voornemens.

En terwijl ik koffie drink lost mijn dadendrang op en fluistert een klein stemmetje dat ik ook wel gewoon mag zitten, even rustig, dat kan toch geen kwaad.

Ineens is het 12 uur en ben ik te laat aan school en komen we thuis in dezelfde puinhoop waarin we 's ochtends vertrokken zijn.

Maar 's avonds aan de veel te kleine keukentafel, zitten veel kinderen, te vertellen en door elkaar te praten en vol goesting te eten en zie ik de rommel niet meer, eventjes toch.

Prioriteiten, denk ik, prioriteiten.

Niet voor mijn kinderen, bij hen op school geven ze geen rapporten, maar de buurkinderen hadden al weken stress.

De eerste die voor de deur stond was de jongste, één en al glunder: 'Juf zegt, gij heeft groen voor lezen en al!' Ik neem het rapport van haar over en lees de lovende commentaren. 'Mama zal wel trots zijn, en papa.' Ze kijkt me niet-begrijpend aan, en ik besluit om het hierbij te laten.

'Zou ik over mogen?' vraagt ze mij. Ze wacht nog op één rapport, het Belangrijkste. Ik denk het wel, stel ik haar gerust. 'In sha Allah' zegt ze en haalt berustend haar zevenjarige schoudertjes op.

In sha Allah. Soms kan het leven eenvoudig zijn.

Goede voornemens, ik maak ze niet meer, het is een bron van frustratie en verloren energie.

Of nee, eigenlijk maak ik ze wel, stiekem, alleen voor mezelf. En als ik ze dan niet uitvoer, al die voornemens is de schande en de publiekelijke afgang net iets minder erg, want hey, er is niemand die iets wist.

Ik bespaar u mijn on-verwezelijkte voornemens, de lijst is lang. Maar soms moet de koe bij de horens gevat worden, en moet er een stok gevonden worden om achter de deur te zetten. En dus deel ik een voornemen, ééntje, waar tot zover nog niks van in huis gekomen is, maar waar  ik eigen wel werk van wil maken.

Dus hier komt het. (Adem diep in, zou ik? of niet, of)

Ik ga meer bloggen, elke week, op woensdagvoormiddag want dan ben ik thuis.

Voila, eens kijken of het nu wel gaat lukken, u bent mijn stok.

'Ik had alles kwijt kunnen zijn.'

Ineens galmt het door mijn hoofd.

'Alles'

Wat heb je aan haven en goed als de geliefden eruit zouden geknipt worden? Een zwalpend schip, een eenzame kameel in de woestijn.

Het telefoontje kwam op het werk, dat ze een ongeval hadden, gehad, geen paniek alles was in orde. Aangereden door een auto, mijn man, mijn kinderen op de fiets. De auto zoveel sterker en steviger.

Iedereen tegen de vlakte, maar geen schade, alleen schrik en dat gaat voorbij.

Geluk is te fragiel voor auto's, besef ik.

Elke vrijdag stop ik om 11:30u met werken om om 12:10 mijn kleuter van school op te halen. Daar zitten ze dan te wachten, al de oma's en opa's die oppasdienst hebben.

En elke vrijdag komt ook dezelfde opa met zijn kleindochter binnen. Een peutertje.

"Kindjes pjaten in kjasje", zegt ze.

De opa antwoordt met de perfecte grootvader stem: diep, zacht,  maar dragend. Hij ruikt naar sigaretten en buitenlucht. Opageur. De geur van mijn Vake, vroeger.

Het kleine meisje wiebelt op zijn knieën en tatert vrolijk. Hij aait haar haartjes uit haar gezichtje en zoekt aan de kapstok het jasje van 'grote broer'.

En ik ben jaloers.

Een steek die ik niet wil voelen, en ontken. Mijn ouders wonen duizend kilometer verder, dat maakt het moeilijk om de kindjes op vrijdagmiddag even snel op te halen. Mijn vader zou trouwens nooit een oppasvader zijn, dat ligt hem hoegenaamd niet.

Maar dat vind ik niet erg, neehee, wij redden ons best, en in de grote vakantie zien we elkaar een weekje? Toch?

Jaloers kijk ik naar de man die zijn kleinzoon behendig in zijn jasje helpt, zusje op de arm. Zijn grote knuist houdt het kleine jongenshandje vast, en daar gaan ze.

Ik kijk ze na, help mijn kind in zijn jas, en fiets naar huis.