16-12-15

AMV/SZ

Lang geleden, toen de dieren nog spraken, en wij nog geen kinderen hadden, droomde ik van een huis vol muziek. Zelf heb ik nooit een instrument leren bespelen, en ik mis dat ook niet, maar ergens hoopte ik dat mijn toekomstige kinderen dat wel zouden doen.
En dus slopen er samen met de kinderen instrumentjes in huis. Een tamboerijntje, sambaballen, een blokfluit, veelkleurige xylofoon, castagnetten, een mondmuziekske, triangel, djembé.

Pokkeherrie.

Mijn dochter is muzikaal, maar had geen zin in muziekschool.
Sverre is ook muzikaal, en wou wel een instrument. Het vervelende is dat hij wisselende interesses heeft, dus kwam er een mini-accordeon in huis, kreeg hij een ukelele, lapte ik mijn oude gitaar op, hadden we een gigantisch conflict omdat hij met zijn spaarcenten van ons geen 'rock-gitaar' mocht kopen (want dat wou hij echtechtecht wel leren). En daarna mocht hij ook geen drumstel kopen (want dat wou hij echtechtecht wel leren) en twee maanden later ook geen electrische piano (want dat wou hij echtechtecht wel leren).
Hij mocht wel naar de muziekschool, met de belofte dat hij niet ging zeuren als het saai was, ook niet zeuren dat hij het eerste jaar geen instrument mocht leren, elke keer naar de les gaan zonder dat ik moest dwingen...
En daar zijn we nu, halverwege het eerste jaar notenleer.

Er werd ook nagedacht over welk instrument er volgend jaar bij zou komen. Tussen september en nu passeerde de revue: trompet, trombone, hoorn, schuiftrompet, contrabas, gitaar, percussie, klarinet.
Dat laatste instrument bleef wel wat langer hangen in het hoofd van mijn zoon, en toen we vorige week op speed date met verschillende instrumenten mochten hoopte hij dat hij zeker een klarinet mocht proberen.
Helaas, klarinet doet pijn aan je lippen, als je lang moet blazen, en de juf van traverso vond dat hij talent had, en cornet is toch ook super mooi, en de meester van trompet vond dat hij het kei goed deed, en slagwerk is toch echt wel cool.

En gisteren bedacht hij dat een instrument leren best wel wat moeite mag kosten, dus misschien toch maar klarinet?
Ik denk dat het een moeilijk keuze gaat worden.

09:39 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

30-10-15

Dipje

Vrijdag voor de vakantie. Een prettiger gevoel kent een mens niet, een zee van tijd, geen gedoe of gehol om agenda's te volgen. Gewoon bijna vakantie. En nog mooi weer ook.

Mijn zoon gaat logeren, dus die fietst na school niet mee naar huis, en mijn lief zit ergens in het hoge Noorden voor het werk. Ik schenk mij alvast een glaasje porto in, een vroeg aperitiefje, lees hier en daar iets. Want hey, het is vrijdag, en, en zei ik het al? Bijna vakantie!.

Ik zucht als ik niet al te vrolijke berichten op facebook tegenkom, en slik, als ik commentaren op krantenartikels over vluchtelingen lees. Waarom is er soms zo weinig mededogen, vraag ik me af, terwijl ik al een beetje zielig op zoek ga naar de pot speculaaspasta. Crunchy speculaaspasta.

En dan belt de dochter, dat ze nog even een bubbeltea gaat drinken, met de vriendinnen, en 'doei, tot straks.'

Vrolijk klingelt de echo van haar stem door mijn hoofd.

 

En ik ben blij: een dochter die goed in haar vel zit, die vriendinnen heeft en met hart en ziel zichzelf in het leven gooit. Een zoon die zijn heimwee overwonnen heeft, en kan gaan logeren, wat hij zo graag wou, en wat sinds kort ook lukt. En ook fijn dat hij, ondanks een zwaar verrokken ligament in zijn polske iets prettigs kan gaan doen.

Maar als dan de kat ook niet gezellig op mijn schoot wil blijven zitten, ik helemaal alleen zit terwijl de keukenklok veel te hard tikt, en de speculaaspasta op mijn maag ligt.

Ben ik een beetje zielig.

Een heel klein beetje maar.

 

17:09 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-09-15

De tram

We gaan naar de cinema, mijn zoon en ik. Luna is met een vriendin naar de stad, ja zo gaat dat met meisjes van bijna dertien, dus het is een dagje voor ons twee.

We zitten net op de fiets als de wolken breken, stortvloed, maar een voordeel van de stad is de tram op wandelafstand.

Een kwartiertje later ploffen we met natte haren op een bankje. 'Hehe, dat is geluk he mama, we moesten niet lang op de tram wachten én we kunnen zitten

Ik kijk naar mijn zoon en zie dat hij moe is, de eerste week school is toch wel spannend geweest, een nieuwe meester, een nieuwe klas, veel huiswerk,... Ik aai over zijn natte haartjes en kijk naar buiten. Halte na halte stappen er mensen bij op de tram, die al lang geen zitplaatsen meer heeft.

Als een oudere mevrouw opstapt sta ik recht en bied mijn plekje aan.

'Nee, dat is niet echt nodig', ik zeg dat het geen moeite is en kijk haar vragend aan, ze is wankel te been, en ik zie dat ze graag wil zitten.

'Mor gij moet toch niet rechtstaan?' Niet begrijpend kijk ik om me heen 'En da kind?' Ze kijkt boos in de richting van Sverre. 'Och, hij mag blijven zitten' zeg ik.

'Dan moet het niet' gnuift de vrouw, dan ga ik niet zitten' Boos strompelt ze verder door de tram.

ik ben te verbouwereerd om iets te zeggen, Sverre kijkt me bang en schuldig aan, is het zijn fout dat die mevrouw nu boos is? Een andere dame zegt dat hij het zich niet moet aan trekken, dat er rare mensen zijn.

'Misschien haat ze kinderen mama?' zegt mijn zoon nog.

Gelukkig moeten we afstappen en denkt Sverre snel aan film en chips, maar ik neem me voor om nooit een verbitterde, boze oude vrouw te worden.

 

 

21:10 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, dagdagelijks |  Facebook |

24-08-15

Vakantie

Vakantie is ook op bezoek gaan bij mijn ouders. Duizend kilometer verder in een idyllisch dal, weg van de stad, het lawaai en de stank.

Vakantie is daar aankomen en uitademen, het is er stil, en toch ook niet want het water stroomt, de vogels zingen, de bellen van de koeien klingelen. Het voelt een beetje als ‘thuis’ ook al heb ik daar nooit gewoond, maar de ongerepte natuur geeft mij onmiddellijk een gevoel van welbehagen.

’s Nachts roepen de uilen, en moeten de luiken toe omdat er anders teveel vleermuizen binnen komen (en die beesten kunnen kakken - dat wil je niet weten).

We liggen buiten in het gras, mijn lief en ik, en kijken naar de donkere hemel. Nergens in ’t stad is de lucht zo diep en donker en toch zo vol met sterren. We tellen vallende staartsterren, verdrinken in de melkweg, en zuchten.

De volgende dag pluk ik bramen. Een emmer vol. Mijn benen staan vol schrammen, en netelbrand en mierenbeten, maar dat is niet erg.

Ik denk dat dit geluk is.

 

IMG_7599.JPG

15:38 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: natuur, frankrijk |  Facebook |

09-04-15

Voorlichting

Mijn zoon vertelt enthousiast over een tv-programma dat ze gezien hebben. 'En die mama gaf condooms aan haar dochter want die wou ge-weet-wel met haar vriendje, en die mama gaf die condooms gewoon zelf, vies he.'

Hij huivert, want alles wat met seks te maken heeft is voor mijn zoon gruwel en vetzakkerij.

Uiteraard relativeer ik, en zeg dat ik ook condooms zal geven als Luna of hij... 'Voor mij niet he mama' onderbreekt hij mij, 'condooms zijn voor meisjes, jongens kunnen daar niks mee doen.'

'Juist wel, onderbreekt zijn zus'

'Hu? die moet je toch af en toe inslikken om geen baby's te krijgen?'

Oké, voorlichting dus, ergens heb ik nog een condoom liggen, waarschijnlijk van bij den Humo ofzo dus eindelijk komt die van pas. Maar waar had ik hem nu ook al weer gelegd?

Onvindbaar.

'Maar je moet het nu niet op google zoeken he Sverre' waarschuwt Luna haar broer, want dan krijg je er zeker piemels bij.'

Het gedacht alleen al.

 

 

18:40 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

08-04-15

Kringwinkel

Mijn kringwinkel sluit.

Dat is niet helemaal correct, het is niet mijn kringwinkel en hij sluit niet definitief, gewoon 5 maanden ter renovatie. Vijf maanden? Dat is bijna een half jaar, dacht ik toen ik het nieuws voor het eerst hoorde. Ik begon een beetje te trillen, en keek angstig om me heen, want ik ben een beetje verslaafd aan mijn kringwinkel, en voelde al ontwenningsverschijnselen opkomen.

Terwijl de winkel nog open was.

Toen ik er vandaag nog even binnensprong, samen met mijn kroost hoorde ik de winkeldame trots aan iedereen zeggen dat ze gerenoveerd zou worden, en na vijf maanden helemaal terug zou zijn. Beter. Mooier. Het klonk alsof ze voor zichzelf een langdurige wellness had geboekt.

Tot mijn grote vreugde waren er nog steeds geweldige dingen. Mooie glaasjes om porto uit te drinken, boeken die ik al lang wou lezen, Luna vond twee stripverhalen, die een beetje gehavend waren maar er spannend uitzagen. Een mooi kommetje en een geweldige kast voor 35 euro. Maar die heb ik laten staan, want ik mag geen kasten meer kopen van mijn lief (hij heeft een punt, een kast zet je niet zomaar snel ergens op of tussen).

3.24 moest ik betalen, want alles was aan halve prijs, vertelde de kassamevrouw, nog steeds laaiend enthousiast.

Op de stoep vond Sverre nog een stenen vogeltje, dat hij behoedzaam mee naar huis nam.

Zo'n vergeten en verdwaalde spullen zullen de kringwinkel ook missen, dacht ik, want waar moeten zij nu naartoe, die vijf lange maanden?

 

20:42 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

18-03-15

Exit Sint

'Mama, de paasklokken,die bestaan toch echt?' Mijn zoon vraagt het als we net binnen komen na school, ik leg mijn sleutels op tafel en denk razendsnel. Het moet ooit eens gezegd, het kind is negen, de meeste klasgenootjes weten hoe de vork in de steel zit.

'Op school zeggen ze dat de mama's dat doen? Dat is toch niet he?' Beeld ik het mij in, of klinkt er al een traan in zijn stemmetje?

'Kom eens bij mij,' zeg ik 'wat denk je zelf?' Volgens mij weet Sverre al lang dat niet Sinterklaas maar wij die overdaad aan snoep voorzien, maar hij knikt vertwijfeld, 'Neeeee, mama? Serieus? Toch niet he?' Ik aai over zijn bol en zeg dat dat één van de grote geheimen is, maar dat mama's en papa's inderdaad verantwoordelijk zijn voor al het sint en paasgesnoep. Zijn  armpjes houden mij steviger vast, hij zegt niks.

Zo zit hij op mijn schoot, mijn jas nog aan, zijn lijfje tegen mij aangedrukt.

Ik praat nog wat verder, maar wat zegt een moeder op zo'n moment? En dat hij dat zeker niet mag vertellen aan de kleinere kinderen op school. Hij kijkt mij aan, een traan rolt over zijn wang. 

Ik stel hem gerust dat de Paasklokken dit jaar zeker blijven komen, en de Sint de volgende jaren ook, gewoon omdat dat de traditie is.

Sverre geeft me een kus en wrijft over mijn arm 'Doe je jas maar uit, mama' zegt hij, haalt vervolgens diep adem en neemt zijn huiswerk.

 

09:10 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende