02-03-10

Palmpasen

Ouder zijn is niet altijd eenvoudig, vaak is het zelfs levensgevaarlijk.
In de weken voor Palmpasen krijgen we een vriendelijk briefje van de school, of elke kind twee à drie uitgeblazen eitjes kan mee brengen, alsook een handvol gedroogde vruchten en een stevige stok, voorzien van een scherpe punt.

Gelukkig heeft mijn zoon een stokkenverzameling, allerlei wilde exemplaren, eigenhandig in het bos gevangen. Ik kies er twee uit, mijn man slijpt er snel scherpe punten aan – hij is nog bij de Scouts geweest- so far, so good!
De gedroogde vruchten, abrikozen in mijn geval, koop ik in de plaatselijke supermarkt, en de eitjes zou ik ‘s avonds uitblazen.

Ik prik gaatjes (twee!), en blaas met een zichtbaar gemak het struif uit de schaal. Mijn kinderen kijken vol bewondering toe en klappen vrolijk in de handen. Ik bak een lekker omelet, met tuinkruiden en kaas, en de lege eierschalen gaan de volgende ochtend mee naar school, waar juf ze dankbaar in ontvangst neemt.

Dat was het plan, maar het liep iets anders.
Ik zet mijn mond aan het ei, en blaas met volle kracht.
Mijn hoofd wordt rood, mijn wangen bollen, de kinderen kijken vol verwachting toe. Ik mag nu niet falen. Ik zet alles op alles en voel dat de aders in mijn hoofd gaan knappen.
‘Ik zie geen ei’ pruilt mijn zoon.
‘Lukt het niet, mama?’ informeert mijn dochter bezorgd.
‘Jawel, jawel’ hijg ik, ‘ik euh, ik probeerde maar even, nu gaan we echt blazen.’
Ik neem een hap lucht en blaas mijn ziel uit mijn longen.
‘Ik zie nog steeds geen ei’ zeurt mijn zoon.
‘Vraag het anders aan papa, die zal dat wel kunnen’ sust mijn dochter.

Tot zover de emancipatie… vraag het aan papa, die kan dat wel…
‘Je moeder kan dat ook, gemakkelijk zelfs! Het zijn bio-eieren en die zijn straffer’ bluf ik, en ik ga op zoek naar een dikke naald om die vermaledijde gaatjes groter te maken.
Ok. Gaatjes groter gemaakt. Ei door elkaar geschud zodat het vlies breekt. Ik hap en blaas en knijp per ongeluk het hele ei fijn.

‘Ooooooooooooooooooooooooooooo!’ Mijn kinderen kijken onthutst. ‘Mama, zo kunnen we die eitjes niet meer schilderen’ roept mijn dochter ontzet uit. Ik mopper, vloek inwendig en was mijn handen.

‘Dit ei kunnen we ook niet meer bakken,’ gaat mijn dochter meedogenloos verder. ‘Er drijven stukjes van de schelp in.’
‘Schaal’ brom ik, ‘Schaal, niet schelp, een schelp ligt aan het strand. Kom, we gaan frietjes halen, ik kan geen ei meer zien.’

En ja, na het eten van totaal onverantwoorde maar wel lekkere frietjes van de frituur blaas ik de zes eitjes uit, als de kinderen slapen.
En de volgende dag bakt papa pannenkoeken van het struif, want dat kan hij effectief beter dan ik.

17:24 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mij is dat ook nog nooit gelukt hoor. Ik probeer het niet eens meer.

Gepost door: ctm | 02-03-10

De commentaren zijn gesloten.