24-03-10

De Enge Man

Ik las een zoekertje, op de site van Velt.
Een fatsoenlijke zoekertje, op een fatsoenlijke site, in deftig nederlands over compostwormen.

Daar sprong, dartel als immer, mijn goed hart op en ik mailde 'Ronny' (toen had ik moeten weten dat het misschien geen goed idee was) dat hij gerust een potje compostwormen mocht komen halen om zijn compostvat op te starten.

Ja, zo'n dingen worden wel eens gevraagd op de site van Velt.

Grappend zeg ik deze ochtend tegen mijn lief, dat het wel gedurfd van mij is, zomaar ne Ronny uitnodigen om pieren te komen halen.

Soit, Ronny was groot én breed, en had schulden, vanwege de visakaart van Citibank, en dat hij daarmee een nief keuken voor die van ons had gekocht, en toen begon de ellende, want technisch werkloos, en amai, nog veel werk hier precies. Speurende blik over de half afgekapte muren

Ga weg dacht ik, want hij was te groot en te luid, en niet grappig, en ik wantrouw mensen die niet grappig zijn.

Dat hij uit Deurne gevlucht was, want dat het daar te erg werd, met die bruin mannen, nog niet zo erg als hier, minachtende knik richting raam, maar toch.

Ik glimlachte groen en zuur, en probeerde richting deur te evolueren.

Jaja, ging Ronny onvermoeid door, hij had nu zo ne meter voor de gas en den elentriek, met een kaart, en een bouwgeschil had hij van die kloterechter moeten betalen, 90 euro per maand, maar dat was te doen, en de waterleiding, hoe was die in mijn huis, waar was de put, dan zou hij wel eens naar de buizen kijken.

Mijn leidingen zijn in orde lachte ik, en keek verbaasd naar zijn schoenen.

Bordeelslippers! Dat was lang geleden, maar het paste naadloos bij zijn anorak van parachutestof.

En zijne hond had den buurman vastgehad, nen Turk, dat zijn de ergste, Turken en Roma, polies erbij, zo'n twee bange wijven, ik zeg, ik dien een klacht in, poging tot inbraak als mijn hond bijt, dan waarde op mijne grond.

GA WEG dacht ik.

Ondertussen stond hij al in de gang en keek de trap op, ah, ge woont boven nu.

Ik speelde met mijn gsm, opende de deur, glimlachte. Hij struikelde een beetje, bij het naar buiten gaan en botste toen bijna tegen twee hoofddoekdragende buurvrouwen.

'Pas, op, 't zijn Turkse Madammen', wou ik nog roepen, maar ik heb wijselijk mijn mond gehouden.

11:12 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de buurt |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.