31-03-10

De vouwfiets

Nee, ik heb geen vouwfiets, ik blijf het een beetje een vreemd zicht vinden, grote mensen op zo'n klein fietske.
Maar het valt wel op, je ziet ze meer en meer in het straatbeeld.
Je hebt, laten we stellen drie categorieën, ten eerste de die hard, hij had een een vouwfiets toen wij nog in de pampers zaten, ondertussen is hij ermee vergroeid, hij plooit gewoon zijn onderstel uit en fietst weg, zo heb ik ze graag, de vouwfietsers.
Dan heb je praktisch ingestelde mens met veel geld en een abonnement voor de trein dat door de werkgever wordt terugbetaald. Hij koopt de vouwfiets om zich naar het station, en daarna naar het werk te begeven, liefst een échte Brompton, dat spreekt, het ding wordt handig inelkaar geplooid en op het bagagerek gegooid.
Geen probleem, maar dan, de derde groep, de volgers.
Deze zijn grappig, vrouwen in midlifecrisis met een mantelpakje maar zonder minnaar en die dan maar op de nieuwste trend springen. AL is springen misschien een beetje veel gezegd.
Moeizaam zie je ze op het treinperron lopen, de fiets met één hand vast, het aktetasje of de veel te grote sjakosj in de andere. Op een rustig plekje proberen ze de fiets in elkaar te plooien, de sjakosj blijft aan de arm hangen, met al die pikkedieven in het station.
Een zweetparel op het voorhoofd, ze mompelen de instructies, maar het ding plooi niet, en daar komt de trein al. Ineen schiet de fiets toch bij elkaar, de lits van sjakosj blijft ertussen zitten, maar de trein is er, hulpeloze blik, want zo'n fiets is behoorlijk zwaar, zeker als er een sjakosj aanhangt.

Ik vind het altijd jammer dat ze in een ander station afstappen, want ik zou de omgekeerde beweging ook wel eens willen zien.

Bij De Standaard online kan je trouwens een vouwfiets winnen, allen daarheen!

08:53 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezien |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.