30-04-10

De job van je leven

'Madame, dat is fout he!' brieste de postmevrouw. 'Waar is de IBAN-code? He?'

Een meisje, twee nummertjes voor mij moest blijkbaar een overschrijving binnenbrengen op de post.

Ze verbleekt en fluisterde 'IBAN?'

'Ja, IBAN. Al van gehoord? 't Zal toch wel zeker, dat is nu zo, I-BAN, zo BE en nog iets en dan uwe nummer.'

Ze rukte de overschrijving uit de handen van het meisje, 'Waar is uwe pas?  UWE PAS!'

Het kind dook in haar handtas en gaf haar identiteitskaartje. Driftig tokkelde de postdame op haar computer en vond de verloren gelopen IBAN-code.

'Hier, IBAN, dees dus, vergeet het nu niet meer, dat is nu zo, went er aan, dat is nu zo' *zucht zeer diep.*

Het meisje noteerde op een papiertje de code, en wou zich uit de voeten maken.

'Madame, 't is nog ni getekend ook ni' schalde het door het postkantoor.

Toen het meisje voor de tweede keer het postkantoor wou verlaten volgde een giftig 'Ge vergeet uwe pas, madame'. Het kind sloop naar de uitgang, het papiertje met de code in haar hand geperst.

Het volgende nummertje, een oude dame met purper haar, nen anorak en ne gemakkelijke stapschoen ging bibberend naar het loket. (Of beeldde ik mij het angstig knipperen met de ogen in).

'Daar, buiten staat den automaat madame, uw kaart derin steken om geld af te halen,'

'Wa zegde, neeeee, we doen dat niet aan het loket, daar buiten, aan den automaat, met uw kaart he madame, alstublieft, met UW KAART.'

Ik bespaar u de zuchten en rologen toen ze de bejaarde dame naar de automaat volgde om 'Het ene keer voor te doen, maar onthou het dan!'

En toen moest ik gaan melden dat ik een dag te laat een pakje kwam ophalen.

 

 

 

 

16:53 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezien, gezucht en gesteun |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.