13-05-10

Paniek

'En als we neerstorten?'

Ineens flitst het door mijn hoofd, mijn hart begint sneller te kloppen. Komaan, denk ik mezelf streng toe, wees niet zo irritant irrationeel, je gaat niet neerstorten.

'Dan zijn mijn kinderen weesjes, en stel, stel dat mijn ouders ze dan mee naar Frankrijk willen nemen, of dat mijn schoonouders hun opvoeding willen overnemen, en stel stel'

STOP gil ik me inwendig toe, helaas te laet, mijn doemscenariofactor is ingeschakeld en draait op volle toeren.

'Ik voel me ineens helemaal in paniek' piep ik tegen mijn lief, die verwoed in de reisgids van New York bladert, 'stel dat we neerstorten'

'Vorige week zijn we samen, zonder kinderen met de auto naar Zoersel gereden, de kans dat we toen onderweg een dodelijk ongeval zouden gehad hebben is statistisch groter, dus geen paniek, we zullen wel gewoon in de lucht blijven.'

Ik wéét dat hij gelijk heeft, ik denk zo ook, alleen malen er nu vreemde gedachtekronkels door mijn hersens.

Ik sluip naar de kinderkamer en aai over de slapende kinderhoofdjes. 'Als we toch van plan zouden zijn om neer te storten, worden jullie vannacht dan ziek, een beetje buikgriep ofzo, dan blijf ik thuis' fluister ik, meer tegen mezelf.

 

Ze zijn niet ziek geworden, ik wij gaan naar New York, en weet je? Ik heb er zin in!

 

08:26 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

Commentaren

goede reis behouden thuiskomst!

Gepost door: joz. | 13-05-10

De commentaren zijn gesloten.