28-06-10

Geduld

"Dan blijf ik hier wel staan."

Pruillip, voetjes op de grond, fiets tussen de beentjes.

"Sverre fiets verder, komaan, man, hup trappen"

"Nee"

 

Lijkt geen onoverkomelijk probleem, ware het niet dat mijn zoon midden op het zebrapad stond, gevaarlijk uitziende auto's aan weerszijde.

"FIETS, komaaan, vooruit, je staat in het midden van het zebrapad!"

Tergend traag evolueert het kind naar de stoep, ik haal verontschuldigend mijn schouders op naar de wachtende chauffeurs, en stap van mijn fiets.

En ik preek, over gevaar, en veilig, en fietsen, auto's.

"KIJK" roept mijn zoon, een pluimpje speciaal voor u, mama, ben je nu nog boos?"

Ik wil zeggen dat hij de pluim moet laten liggen, en luisteren, en fietsen als ik FIETS zeg, en stoppen als ik STOP roep, maar ik bedenk mij.

"Een heel mooie veer jongen, kom, fiets maar snel verder"

De tactiek werkt, de bui is over, en de mooie pluim, met een beetje lichtblauw, zit in mijn broekzak.

11:39 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.