26-05-11

Reality check

Altijd komen er nieuwe nichtjes bij, volgens mij is 'familie' een erg rekbaar begrip bij mijn buren.

'Dit is A, mijn nicht, weet ge, mijn nonkel, van de bakker, weet ge, haar dochter, ze is vier.'

Het kleine meisje staat verlegen in de gang en huppelt dan achter haar grote nichtjes naar binnen.

Verbazend ook hoe snel ze zich thuis voelen, de volgende dag belt ze al alleen aan, mijn kinderen hebben een dagje vrij, en zij is ziek, en of ze binnen mag? 'Moet jij dan niet in je bedje liggen' vraagt mijn dochter. A schudt haar zwarte krullen, nee moet niet.

Mijn kinderen spelen verder en het kleine meisje volgt mij naar de tuin.

Ze zit stil te kijken hoe ik de courgettes overplant.

'Mijn mama is weg'

Ik kijk haar aan, wat zeg je dan 'Oei?'

'Mijn mama slaagt van mijn papa, maar ze komt wel terug, zegt mijn papa'

Wie slaagt wie? Maar doet het ertoe? Weeral een verdrietig kind, dat tegen een wildvreemde haar hart uitstort.

Ik kijk en probeer een begripvol en luisterend gezicht te trekken.

'En wij hebben kippen, nog in de kelder, onder het water, en aardbeieren voor gisteren.' Ik knik en doe alsof ik haar begrijp.

'Mag ik bij u eten?' 'Alstublieft?'

Samen lopen we naar boven, het is middag en ik snij een extra boterhammeke af, want A blijft eten.

Zwijgzaam en met grote donkere ogen die in de verte staren.

11:23 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezien, buurt |  Facebook |

Commentaren

Ik vind je berichtjes over "de buurt" altijd erg mooi. De vragen die je je stelt, maar toch ook de handen die je uitreikt.
Met liefde geschreven, lijkt mij

Gepost door: Katrien | 01-06-11

De commentaren zijn gesloten.