28-01-12

Jaloers

Elke vrijdag stop ik om 11:30u met werken om om 12:10 mijn kleuter van school op te halen. Daar zitten ze dan te wachten, al de oma's en opa's die oppasdienst hebben.

En elke vrijdag komt ook dezelfde opa met zijn kleindochter binnen. Een peutertje.

"Kindjes pjaten in kjasje", zegt ze.

De opa antwoordt met de perfecte grootvader stem: diep, zacht,  maar dragend. Hij ruikt naar sigaretten en buitenlucht. Opageur. De geur van mijn Vake, vroeger.

Het kleine meisje wiebelt op zijn knieën en tatert vrolijk. Hij aait haar haartjes uit haar gezichtje en zoekt aan de kapstok het jasje van 'grote broer'.

 

En ik ben jaloers.

 

Een steek die ik niet wil voelen, en ontken. Mijn ouders wonen duizend kilometer verder, dat maakt het moeilijk om de kindjes op vrijdagmiddag even snel op te halen. Mijn vader zou trouwens nooit een oppasvader zijn, dat ligt hem hoegenaamd niet.

Maar dat vind ik niet erg, neehee, wij redden ons best, en in de grote vakantie zien we elkaar een weekje? Toch?

Jaloers kijk ik naar de man die zijn kleinzoon behendig in zijn jasje helpt, zusje op de arm. Zijn grote knuist houdt het kleine jongenshandje vast, en daar gaan ze.

Ik kijk ze na, help mijn kind in zijn jas, en fiets naar huis.

19:41 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.