16-05-12

Nog nooit was niks zoveel

Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan. Gewoon vergeten, niet aan gedacht.

Terwijl ik met mijn bomma bel valt mijn frank. Langzaam dwarrelt het besef naar mijn bewustzijn.

'Ja, en al ons mannen waren hier, en ze hadden bloemen mee, en zoveel kaartjes, en telefoon, en...'

Ik luister niet meer naar haar relaas en snel naar de verjaardagkalender die wegens verbouwingen niet meer aan de muur van de WC hangt, maar ergens achteraan in een kast gepropt is.

 

Shit shit shit, inderdaad ze is verjaard, 86 en ik ben het rats vergeten.

 

Dus fiets ik op mijn vrije namiddag naar Mortsel, met een heel schoon verjaardagkaartje.

Ze kijkt verbaasd, wanneer ik langst de achterdeur binnenstap.

'Och kind, je had moeten bellen, want ik heb niets in huis, allee, hier een kommeke soep,dat kan er altijd wel in? En koffie? Niet straf, ik drink de koffie altijd zo, zo is 'em goed voor mij, wacht ik heb nog brood, en kaas, en misschien nog iets van vlees, moet er suiker in de koffie? Ik heb ook nog vijgenconfituur, zo zonder suiker, mor die is pertang goed, of hier, dat is zonde, tong, vervallen den eerste van de maand, dat gaan we niet meer riskeren he, oei, zal ik nog een brood uit  vriezer pakken, of een pralineke, en een koekske heb ik ook nog wel.'

 

Na twee uur verhalen rol ik mezelf terug op mijn fiets.

Burps zeg.

16:17 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: familie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.