23-05-12

Klikspaan

Als ik de deur opendoe staan er 6 beteuterde buurkinderen op de stoep.

'Joke,uw fiets is gevallen'

Ik grom en vraag hoe dat nu komt, die fiets valt toch niet zomaar?

'Joke, ik wil het zeggen, ik zeg de waarheid, woela, echt waar, zij, zij, heeft uw fiets'

'Dat is niet waar, echt niet, zwijg, ik zal zeggen, '

Ze kakelen door elkaar, wijzen beschuldigend, kijken schuldbewust, duwen elkaar weg.

'STOP' zeg ik zeer streng, dat mijn fiets niet zomaar valt en dat ik een eerlijk antwoord wil. Ik moet wel naar het werk met mijn fiets, en als ik geen fiets heb, kan ik niet gaan werken, verdien ik geen geld en kan ik geen eten kopen voor mijn kinderen.

Ze kijken nog schulbewuster, of doen toch alsof. En biechten op dat ze elkaar uitdaagden, durf jij de fiets omduwen, jij? Jij?

En dan wat duwen, en toen ineens lag hij daar.

 

Ik vind het eigenlijk flink dat ze het opbiechten, dat ze zijn komen bellen, maar ik kijk nog even boos, en reken hen voor hoeveel ze elk zouden moeten betalen als mijn fiets kapot zou zijn, en hoeveel ijsjes ze dan niet meer zouden kunnen eten. Hun ogen worden groot. Ik zie de kleintjes een beetje benauwd kijken.

 

Ik kijk erg streng en zeg dat ik niet wil dat het nog eens gebeurt.

Maar in mezelf glimlach ik als ze  één voor één sorry mompelen. Komt wel goed met die straatjoeng.

 

 

 

10:05 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.