24-01-15

Straf

'Ik heb straf.' Mijn zoon kijkt me aan, een beetje gemaakt schuldbewust, maar vooral trots. Hij gniffelt en slaat zijn ogen neer. En hoe dat komt, wil ik weten, want zo snel wordt er geen strafwerk uitgedeeld op de school van mijn kind. Hij had gevoetbald, en dat mag niet, alleen de zesde klas mag voetballen. Dus nu moest hij het schoolreglement overschrijven.

En heb je al vaak gevoetbald, wil ik weten 'twee keer mama' liegt hij, herpakt zich als hij mijn strenge ik-geloof-er-niets-van blik ziet, 'misschien vier keer, maar al de rest zeker al duizend keer en die hebben geen straf, alleen ik en G.'

Thuis laat hij een blad zien, een kopie van het schoolreglement, één paragraafje is aangeduid, dat moet hij overschrijven.

'Mag ik een mooi blad? En mag ik de kalligrafie pen van Luna? Kijk, ik ga supermooi schrijven, en voetballen zet ik in het groot.' Zingend gaat hij aan de slag. 'Ik heb er extra 'sorry meester, dat ik heb gevoetbald' bijgeschreven, en ik zal nog een tekening maken, met een voet en een bal met zo'n groot kruis erover'

Bij het slapengaan zegt hij dat hij nog een extra straf-taakje moet doen bij de directeur, 'plakbandjes van de muur doen, dat is ook superleuk, ik hoop dat we dat morgen al mogen doen.' En vol voorpret valt hij in slaap.

Ergens denk ik dat het concept 'straf' niet helemaal duidelijk was.

20:35 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.