24-01-15

Straf

'Ik heb straf.' Mijn zoon kijkt me aan, een beetje gemaakt schuldbewust, maar vooral trots. Hij gniffelt en slaat zijn ogen neer. En hoe dat komt, wil ik weten, want zo snel wordt er geen strafwerk uitgedeeld op de school van mijn kind. Hij had gevoetbald, en dat mag niet, alleen de zesde klas mag voetballen. Dus nu moest hij het schoolreglement overschrijven.

En heb je al vaak gevoetbald, wil ik weten 'twee keer mama' liegt hij, herpakt zich als hij mijn strenge ik-geloof-er-niets-van blik ziet, 'misschien vier keer, maar al de rest zeker al duizend keer en die hebben geen straf, alleen ik en G.'

Thuis laat hij een blad zien, een kopie van het schoolreglement, één paragraafje is aangeduid, dat moet hij overschrijven.

'Mag ik een mooi blad? En mag ik de kalligrafie pen van Luna? Kijk, ik ga supermooi schrijven, en voetballen zet ik in het groot.' Zingend gaat hij aan de slag. 'Ik heb er extra 'sorry meester, dat ik heb gevoetbald' bijgeschreven, en ik zal nog een tekening maken, met een voet en een bal met zo'n groot kruis erover'

Bij het slapengaan zegt hij dat hij nog een extra straf-taakje moet doen bij de directeur, 'plakbandjes van de muur doen, dat is ook superleuk, ik hoop dat we dat morgen al mogen doen.' En vol voorpret valt hij in slaap.

Ergens denk ik dat het concept 'straf' niet helemaal duidelijk was.

20:35 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

18-01-15

Het komt allemaal wel goed

Het is altijd prettig om even de kringwinkel binnen te lopen. Er is altijd wel iets dat ik niet zocht maar wel vind. Achteraan, waar vroeger oude lavabo's en gehavende deuren stonden is een soort pop-up kledingafdeling ingericht. Ik rommel tussen de truien en de sjaals, als ik plots een stem hoor. 'Het staat u echt goe, meneer.' Ik kijk op en zie een oudere Marokkaanse man een vest passen. Hij staat voor de spiegel en kijkt ook naar de vrouw die hem net aansprak.

'Nee, echt 't is schoon, en ik moet da niet zeggen, ik zen geen verkoopster.' De dame, volks en een jaar of zeventig, kijkt goedkeurend naar de man. 'Alleen, moete zien,...' ze reikt naar het borstzakje '...dat de knoppekes er allemaal aanzitten, want het zou stom geld zijn, als het ni in orde was.' Goedkeurende knikt ze als haar vingers de verstopte knoop vinden.

'Nee, echt schoon, 't staat u echt goed' ze glimlacht en rommelt neuriënd verder tussen de mutsen. 

De man knikt dankbaar, strijkt over zijn vest, doet ze uit en wandelt tevreden naar de kassa. Het staat hem goed.

 

21:14 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |