05-02-15

Odil en Theodoor

'Ik moet een gedicht leren.' Het buurkind staat in de gang en zwaait met een boekje. 'En het is een kei vies gedicht.' Terwijl ze  haar jas uitdoet vertelt ze verder, dat juf gewoon zei, jij leest dit en jij leest dat en tegen morgen uit het hoofd, en kei lang en mét vieze woorden, maar hey, zij had het niet zelf gekozen. Het moest. Pruillip.

Sverre kijkt in het boekje, en leest snel het gedicht. 'Oooooooo, mama, het gaat over vrijen, allee, welke school laat de kinderen nu gedichten over vrijen leren, dat is toch kei onfatsoenlijk'. Mijn zoon is zeer preuts, geen idee hoe het komt, maar het is niet anders.

Ik lees het gedicht hardop voor, over twee egels uit Turkije, die graag wilden vrijen. Ja lap, grote ogen bij de kinderen.

'Dat is toch helemaal niet erg!', roep ik enthousiast, 'het is super grappig'  en ik lees verder, drie paragrafen, een gedicht van Guy Didelez. En we oefenen. En nog, en meer en langzaam praten, en duidelijk.

En als ze de volgende dag na school binnenspringt blinken haar ogen, ze was de beste van de klas, had juf gezegd, en de vieze woorden vielen ook wel mee.

 

 

Twee egels uit Turkije

Odil en Theodoor

Die wilden graag gaan vrijen

liefst hele dagen door.

 

Ze kropen ergens tussen, 

den Theo en Odil 

Begonnen daar te kussen

Toen klonk er plots een gil

 

Moet je nu eens horen

riep woedend ons Odil

Je heb je niet geschoren

Dat maakt een heel verschil

 

17:00 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt, kinderen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.