24-02-15

Morrege

Sommige dagen lopen al fout van bij het eerste ochtendgloren. Waar ik anders fluks en fit om zes (ja, zes!) uur uit bed spring om yoga te doen, draaide ik mij nu om, eventjes maar, en ineens bleek het al veel meer ochtend te zijn dan verwacht, er waren geen bananen, dus ook geen ontbijt en het regende toen ik met de fiets vertrok.

En als de ochtendroutine er niet is, loopt de rest ook mis, dus na het werk had ik geen tonnen energie, of wilskracht om de doos met carré confituurkes die het buurkind bracht (eindelijk verkopen die basisscholen eens iets anders dan die eeuwige zachte vanillewafels) in de kast te zetten.

Vlot vrat ik een hele verdieping (van de doos welteverstaan) veel te zoete koek op, keek mistroostig naar het afwasmachine dat weigerde zichzelf uit- en weer in te laden en zuchtte.

Porto inschenken lukte nog net, en een soort pasta-pesto op tafel zetten ook. Maar ik bakte geen brood, ruimde niet op, stelde geen weekmenu samen met de groenten die gisteren in mijn groenteabonnement zaten.

Ik nam wel nog een glas wijn. En maande de kinderen vijf keer aan om tanden te poetsen en naar bed te gaan, wat ze niet spontaan deden en toen was het dus te laat om nog een verhaal voor te lezen. Wat ik eigenlijk niet erg vond.

Nog een paar carré confituurkes kunnen geen kwaad, dacht ik en -o horror- toen vond ik in de kast de doos waar ik ooit, na een verjaardag van een kind de overschot aan snoeprepen had gelegd.

Schuldbewust bedacht ik mij dat ik de 'hoeveel suiker eet u - test' van de Standaard had ingevuld, en minder dan één klontje suiker per dag zou eten. Nu dus niet. Dus kon een glas wijn ook nog wel.

Op dit punt zijn we momenteel aanbeland. Mottig van teveel zoete brol, en, jaaaaa, het kan altijd nog erger, Claude Barzotti op youtube. En ik beken: ik zing mee:

'Souvent je pense à vous Madame Souvent, je vous revois Madame. Ne me dîtes pas de m'en aller. Je pourrais en souffrir et peut-être en mouri.'

Maar morgen, morgen, spring ik fluks en fit om zes uur uit mijn bed. Wat zeg ik, om kwart voor zes, en dan zal alles anders lopen.

 

 

 

 

21:34 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

18-02-15

Vakantie

Mijn kinderen zijn geen kleuters meer, vakantie is hier dus ook een beetje verlof voor mij. Oké, we bakken al eens wafels, en muffins en scones, en we gaan naar theater of de cinema, maar echt hard labeur kun je dat niet noemen.

Vanochtend zat ik rustig op 't wc, ja sorry, af en toe... toen ik ineens mijn dochter de trap hoorde opstormen: 'Wacht, Sverre, ik kom zo, ik moet eerst kei dringend...'

'De wc is bezet' riep ik, snel, voordat er een puberdochter op mijn schoot zou belanden.

'Oh, neeeeeee, ik moet kei dringend, mamaaaaa'  klonk het, gevolgd door het ritmisch op-en neer-gespring van een twaalf jarige voor de toiletdeur.

'Dat springen voor de deur helpt niet Luna' riep ik van de andere kant. 'Jawel,' (springspring) en lopen zou ook helpen (springspringspring).

'Ja, voor u'. Mijn humeur kelderde en ik kreeg een flash-back naar de tijden dat ik als peutermoeder geen seconde alleen was, twee kinders die per se samen met mij overal naartoe moeten. Overal.

'Dan plas ik wel in de douche' riep Luna onverstoord, terwijl ze de trap met twee treden tegelijk richting badkamer nam.

En net toen ik bedacht dat dat toch echt niet kon, en ik iets pedagogisch moest naroepen kwam Sverre de trap opgerend: 'Dat wil ik zien. Wacht op mij Luna.'

Was het al maar terug school.

 

 

18:44 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

05-02-15

Odil en Theodoor

'Ik moet een gedicht leren.' Het buurkind staat in de gang en zwaait met een boekje. 'En het is een kei vies gedicht.' Terwijl ze  haar jas uitdoet vertelt ze verder, dat juf gewoon zei, jij leest dit en jij leest dat en tegen morgen uit het hoofd, en kei lang en mét vieze woorden, maar hey, zij had het niet zelf gekozen. Het moest. Pruillip.

Sverre kijkt in het boekje, en leest snel het gedicht. 'Oooooooo, mama, het gaat over vrijen, allee, welke school laat de kinderen nu gedichten over vrijen leren, dat is toch kei onfatsoenlijk'. Mijn zoon is zeer preuts, geen idee hoe het komt, maar het is niet anders.

Ik lees het gedicht hardop voor, over twee egels uit Turkije, die graag wilden vrijen. Ja lap, grote ogen bij de kinderen.

'Dat is toch helemaal niet erg!', roep ik enthousiast, 'het is super grappig'  en ik lees verder, drie paragrafen, een gedicht van Guy Didelez. En we oefenen. En nog, en meer en langzaam praten, en duidelijk.

En als ze de volgende dag na school binnenspringt blinken haar ogen, ze was de beste van de klas, had juf gezegd, en de vieze woorden vielen ook wel mee.

 

 

Twee egels uit Turkije

Odil en Theodoor

Die wilden graag gaan vrijen

liefst hele dagen door.

 

Ze kropen ergens tussen, 

den Theo en Odil 

Begonnen daar te kussen

Toen klonk er plots een gil

 

Moet je nu eens horen

riep woedend ons Odil

Je heb je niet geschoren

Dat maakt een heel verschil

 

17:00 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt, kinderen |  Facebook |