18-03-15

Exit Sint

'Mama, de paasklokken,die bestaan toch echt?' Mijn zoon vraagt het als we net binnen komen na school, ik leg mijn sleutels op tafel en denk razendsnel. Het moet ooit eens gezegd, het kind is negen, de meeste klasgenootjes weten hoe de vork in de steel zit.

'Op school zeggen ze dat de mama's dat doen? Dat is toch niet he?' Beeld ik het mij in, of klinkt er al een traan in zijn stemmetje?

'Kom eens bij mij,' zeg ik 'wat denk je zelf?' Volgens mij weet Sverre al lang dat niet Sinterklaas maar wij die overdaad aan snoep voorzien, maar hij knikt vertwijfeld, 'Neeeee, mama? Serieus? Toch niet he?' Ik aai over zijn bol en zeg dat dat één van de grote geheimen is, maar dat mama's en papa's inderdaad verantwoordelijk zijn voor al het sint en paasgesnoep. Zijn  armpjes houden mij steviger vast, hij zegt niks.

Zo zit hij op mijn schoot, mijn jas nog aan, zijn lijfje tegen mij aangedrukt.

Ik praat nog wat verder, maar wat zegt een moeder op zo'n moment? En dat hij dat zeker niet mag vertellen aan de kleinere kinderen op school. Hij kijkt mij aan, een traan rolt over zijn wang. 

Ik stel hem gerust dat de Paasklokken dit jaar zeker blijven komen, en de Sint de volgende jaren ook, gewoon omdat dat de traditie is.

Sverre geeft me een kus en wrijft over mijn arm 'Doe je jas maar uit, mama' zegt hij, haalt vervolgens diep adem en neemt zijn huiswerk.

 

09:10 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

03-03-15

Gewoon

'Hij is een gelukzak' het jongetje dat het half tegen zichzelf, half tegen een vriendje zegt, zit net als ik op de tram naar huis. 'Hij heeft geen broers en zussen' boos kijkt hij in de richting van zijn vader die een beetje verder zit. De jongen waar het over gaat is net afgestapt en wandelt samen met zijn moeder naar huis. 'Hij is alleen met zijn moeder, en als ze nu drie kamers in hun huis hebben, hebben ze elk één kamer, en nog een kamer over voor hun speelgoed.' Ik kijk naar de mistroostige sociale blok waar de moeder naartoe wandelt, samen met de jongen die nog eens omkijkt om naar zijn vrienden op de tram te zwaaien.

'En S zijn moeder heeft een huis gezien met zeven kamers. ZEVEN, en ze gaan daar naar kijken, en dat is een villa. Een echte villa. Maar zijn moeder wil dat niet, snap jij dat? Zeven kamers. En ze wil niet'

'Dat zal wel duur zijn' werpt het vriendje op' 'Bwa, tweehonderd, duizens, tweedui... tweehonderd en tachtig, tweehonderd, kan dat? Bestaat dat tweehonderduizend en tachtig ofzoiets, papa kan dat?'

De vader knikt, en dat het veel geld is.

De jongen blijft boos kijken.

'Later wil ik een bmw' zegt hij tegen zijn weerspiegeling in de tramruit. 'Gewoon een bmw.'

Zijn vader kijkt stil naar buiten.

 

 

 

20:36 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de buurt |  Facebook |