30-10-15

Dipje

Vrijdag voor de vakantie. Een prettiger gevoel kent een mens niet, een zee van tijd, geen gedoe of gehol om agenda's te volgen. Gewoon bijna vakantie. En nog mooi weer ook.

Mijn zoon gaat logeren, dus die fietst na school niet mee naar huis, en mijn lief zit ergens in het hoge Noorden voor het werk. Ik schenk mij alvast een glaasje porto in, een vroeg aperitiefje, lees hier en daar iets. Want hey, het is vrijdag, en, en zei ik het al? Bijna vakantie!.

Ik zucht als ik niet al te vrolijke berichten op facebook tegenkom, en slik, als ik commentaren op krantenartikels over vluchtelingen lees. Waarom is er soms zo weinig mededogen, vraag ik me af, terwijl ik al een beetje zielig op zoek ga naar de pot speculaaspasta. Crunchy speculaaspasta.

En dan belt de dochter, dat ze nog even een bubbeltea gaat drinken, met de vriendinnen, en 'doei, tot straks.'

Vrolijk klingelt de echo van haar stem door mijn hoofd.

 

En ik ben blij: een dochter die goed in haar vel zit, die vriendinnen heeft en met hart en ziel zichzelf in het leven gooit. Een zoon die zijn heimwee overwonnen heeft, en kan gaan logeren, wat hij zo graag wou, en wat sinds kort ook lukt. En ook fijn dat hij, ondanks een zwaar verrokken ligament in zijn polske iets prettigs kan gaan doen.

Maar als dan de kat ook niet gezellig op mijn schoot wil blijven zitten, ik helemaal alleen zit terwijl de keukenklok veel te hard tikt, en de speculaaspasta op mijn maag ligt.

Ben ik een beetje zielig.

Een heel klein beetje maar.

 

17:09 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.