21-02-17

Niet relatief

In het vijfde leerjaar zit mijn kind nu, het vijfde alweer. Dus bezoeken wij middelbare scholen, want volgend jaar moeten we een keuze kunnen maken.

Samia, het meest geweldige buurkind gaat mee als we scholen bezoeken, en met twee volgen ze dan proeflesjes fluisteren commentaar en rollen volledig synchroon met hun ogen.

Ik observeer en glimlach, mijn zoon leert opkomen voor zichzelf door het toch wel zeer assertieve buurkind, en zij leert wat diplomatischer te zijn.

En daar staan ze, tussen een hoop 11-jarige te kijken naar werkjes uit de middelbare school die we bezoeken. Sverre is al wat verder en Samia bekijkt met gefronst voorhoofd een schrift met zeer ingewikkelde formules. Naast haar staat een ander meisje ook te fronsen.

Ineens zie ik een ander kind naar het meisje toelopen, grote ogen, ze neemt het kind bij de arm en fluistert 'dat is wel ne Marokkaan' in haar oor, het andere meisje schrikt, werpt een vuile blik, en samen verdwijnen ze naar de andere kant van het lokaal.

Er borrelt iets heel vreemd op bij mij, een combinatie tussen woede en verdriet, ik sla mijn arm om Samia haar schouder, en zeg dat het schrift er best wel ingewikkeld uitziet. Ze glimlacht, zegt dat ze dat wel zal leren en dat ze het mij dan wel zal uitleggen, en ik hoop dat ze de giftige opmerking niet gehoord heeft.

Een gewoon meisje, een gewone school, een gewone zaterdagmiddag.

Maar niet echt.

 

 

 

11:36 Gepost door Vooralsof in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, de buurt |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.