17-12-14

Gratis Raad is Goud Waard

Ik leg mijn boodschappen op de band bij de kassa. Het meisje scant secuur en zegt ineens: 'Zijn er geen Chiquita's meer? Die staan in reclame' ze knikt in de richting van mijn fair trade bananen, die ik altijd koop. 'Gho, ik weet het niet, ik koop altijd deze bananen'. 'Ow, is er smaakverschil, proeft ge da?' Ik heb geen zin om te gaan uitleggen, dus haal ik mijn schouders op.

'Zijn het allemaal gouden kiwi's, of zijn er ook groene bij' Allemaal gouden dus, want afkomstig uit België en veel lekkerder dan hun groene neefjes, maar ook dat vermeld ik niet.

'Ik vind die duur' de kassierster kijkt misprijzend naar haar kassa, ge moet eens zien hoeveel ge betaalt, en ge hebt nog gene kilo!'

Dat ik niet rook, en dus vind dat ik gouden zespri's mag kopen, ik voel me bijna schuldig en betrapt en ook wel een beetje geïrriteerd want hey, ik koop toch wat ik wil.

De juffrouw lacht, 'da's waar, en als ge dan bij een toffe aan de kassa komt is dat ook niet zo erg he.'

Oké dan, wat heb ik toch geluk!

 

15:57 Gepost door Vooralsof in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

12-05-13

Soms he

Ik wil verhuizen.

'Alleen?' piept kind 1? 'Waarom' snikt kind twee.

'Vind je ons niet meer lief?' 'En papa dan?'

 

Nee, dat bedoel ik dus niet, ik wil weg uit de stad, weg van de ellende die ongevraagd in uw gezicht waait, weg van kinderen die zeggen dat ze hun vader haten, je weet waarom ze het zeggen, maar je vraagt het niet, weg van gillende vrouwen, van huilende peuters.

'Ben je boos op mij, dat je wil verhuizen?' vraagt een buurkind dat aan de keukentafel huiswerk maakt.

Nee, ik ben niet boos, ik wil groen, een tuin, gras, bomen, sterrenhemels en rust. Weidsheid en donkerte en stilte.

Maar als er 's avonds ineens 7 extra kinderen rond mijn keukentafel staan, de rust en de weidsheid ver te zoeken is, ik snel iemand een euro moet geven om een extra stokbrood te kopen en iedereen mee-eet van de meest vreemde groentengerechten en een grote pot soep, is het toch weer gezellig.

En als later iedereen naar huis is, en de eigen kroost fris gewassen in bed ligt, is het zelfs eventjes rustig. Eventjes.

19:25 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, buurt, gezucht en gesteun |  Facebook |

30-12-12

Plof

Eigenlijk eten wij weinig vlees, en het wordt steeds minder. En als we dan eens in een koe willen bijten kiezen we een dier dat een beetje een fijn koeienleven heeft gehad. Denk gras, kalfjes, andere koeien, een trouwe stier in de buurt en ter beschikking. Eerlijk vlees, voor een eerlijke prijs.

Maar dan sta ik in de plaatselijke supermarkt en ruik ik ze voor ik ze zie.

De gebraden kippen.

Kent u ook die voorstelling van Luilekkerland uit mijn jeugd, de gebraden kippen vliegen je in de mond! En waarschijnlijk zijn er dan lekker gebakken petatjes bij, en zo krokant vel, een beetje vettig ook.

Dus ik ga overstag en koop een kip in een zakje.

 

Terwijl ik naar huis fiets weet ik al dat het een slecht idee is, kip in zakje, en dat het eigenlijk niet te verantwoorden is, maar af en toe mag je toch eens volledig de bal misslaan en een gebraden kip plukken?

Terwijl ik het dier even heropwarm in de oven hoor ik 'plofplof' in mijn hoofd, en staren verwijtende kippenoogjes mij aan. Ik zie kale stallen, kale kippen, door de pootjes gezakt en blijf dat ellendig geplof horen.

 

De kip smaakt maar eventjes maar dan krijg ik krampen. Maar ik eet door! Precies of de kip wordt er vrolijker van. Straks plof ik ook.

De volgende ochtend proef ik nog steeds vette kip. Zou dat in Luilekkerland ook zijn? vraag ik mij af terwijl ik voor de derde keer mijn tanden poets.

 

17:06 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-12-12

Toch nog niet

Ondertussen is het al na negen uur 's avonds. Ik zit voor een warme kachel en luister ingespannen. Buiten slaat een autoportier dicht.

Voorzichtig sta ik op en tuur door een kiertje in de gordijn. Stemmen op straat.

Zou het einde van de wereld praten? En auto rijden?

Ze mogen zich wel eens gaan haasten, de dag duurt niet meer zo lang.

Ik overdenk mijn leven, even, en sta dan zuchtend op.

 

Drie dagen heb ik de vuile vaat kunstig opgestapeld, hopend op een spectaculaire laatste dag, een vuurstorm, sprinkhanen, hagel en sneeuwbuien, paniek en angst, en berusting en nooit meer afwassen.

Ik ga er niet langer op hopen, denk ik en laat het hete water lopen.

Stoeme Maya's

21:23 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-06-12

Veel

Vroeger woonde ik ergens tussen de velden. Een idyllische jeugd met veel groen en bomen en rust.

Nu woon ik in een stad, maar ergens heb ik de idee van groen en bomen steeds meegenomen. De rust ben ik zelve, uiteraard.

Dus wil ik zoveel mogelijk uit mijn stadstuintje halen. Groenten, en gras en bloemen en dieren en bomen en fruit en een hangmat, waterpartijen met watervallen, klimplanten en struiken en nog veel meer.

Peup.

De ruimte of liever het gebrek eraan is een duidelijke bummer.

De kippen (jeuj, dieren) hadden het geheel in de winter min of meer omgeploegd, en werden in de lente verbannen naar een hok. Ik zat uren in het midden van de tuin te denken, te kijken, en te fantaseren. Een bostuin, een prairietuin, een eetbare tuin. Met lekkere geuren, en veel frambozen, en ook sla, zomaar waar je het niet verwacht, en een kersenboom en en en en...

Ik kocht zaadjes, tekende plannetjes, zaaide voor, plantte uit, zette met bakstenen hoekjes af en was ongeduldig.

Dus zaaide ik nog, en vergat wat waar en hoeveel, en was nog steeds ongeduldig want de lente en de frisse groene dingetjes lieten op zich wachten.

Een pakje bloemenzaad is snel op, merkte ik, maar ach, veel kwaad zal dat wel niet kunnen.

Pluksla in een bak op het dak, naast de vijgenboom en het citroengras (zou dat gaan, gewoon een stukje citroengras uit de winkel laten wortelen, en voor de rest mijner dagen verse stukjes uit de tuin?), aardbeien, wat klimop, een pot met gras en bloemen, en artisjokken.

Maar het bleef regenen. En niets kwam uit.

Twijfelend stond ik met de zakjes zaad naar de onvruchtbare aarde te kijken, Ach wat, en gul strooide ik uit.

 

En nu weet ik het niet meer, overal komt vanalles, wat het allemaal is ben ik uiteraard vergeten, massa's frambozen zijn er bij, tussen wilde bloemen komen kropjes sla, koriander en aardbeien overal. Het ziet er wel mooi en wild uit.

Precies zoals ik het wou.

 

 

 

 

 

 

 

22:12 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-05-12

De meeste dromen zijn bedrog

Ik ben gebotst.

Met de fiets. Frontaal op een andere fietser.

 

Stiekem heb ik daar altijd over gefantaseerd: ik zou botsen, niet erg, gewoon een beetje onhandig gemanoeuvreerd. Maar dan zie ik de tegenpartij, helemaal niet onaardig met een vriendelijke glimlach, een schone jongen voorwaar en dan gaan we samen iets drinken, en taart eten en komt het allemaal goed. Zo iets.

 

Ik fiets dus vrolijk en ineens komt er van rechts (tot zover mijn fout, voorrang van rechts) een andere fietser, maar in plaats van over te steken, fietst hij links de weg op, knal op mij.

Een oudere Joodse man op een stadsfiets die mij aangaapt, en snel wegfiets.

Niks vriendelijke glimlach en taart, een hartverzakking en te laat op het werk. Phu.

10:15 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezucht en gesteun, gezien |  Facebook |

23-05-12

Klikspaan

Als ik de deur opendoe staan er 6 beteuterde buurkinderen op de stoep.

'Joke,uw fiets is gevallen'

Ik grom en vraag hoe dat nu komt, die fiets valt toch niet zomaar?

'Joke, ik wil het zeggen, ik zeg de waarheid, woela, echt waar, zij, zij, heeft uw fiets'

'Dat is niet waar, echt niet, zwijg, ik zal zeggen, '

Ze kakelen door elkaar, wijzen beschuldigend, kijken schuldbewust, duwen elkaar weg.

'STOP' zeg ik zeer streng, dat mijn fiets niet zomaar valt en dat ik een eerlijk antwoord wil. Ik moet wel naar het werk met mijn fiets, en als ik geen fiets heb, kan ik niet gaan werken, verdien ik geen geld en kan ik geen eten kopen voor mijn kinderen.

Ze kijken nog schulbewuster, of doen toch alsof. En biechten op dat ze elkaar uitdaagden, durf jij de fiets omduwen, jij? Jij?

En dan wat duwen, en toen ineens lag hij daar.

 

Ik vind het eigenlijk flink dat ze het opbiechten, dat ze zijn komen bellen, maar ik kijk nog even boos, en reken hen voor hoeveel ze elk zouden moeten betalen als mijn fiets kapot zou zijn, en hoeveel ijsjes ze dan niet meer zouden kunnen eten. Hun ogen worden groot. Ik zie de kleintjes een beetje benauwd kijken.

 

Ik kijk erg streng en zeg dat ik niet wil dat het nog eens gebeurt.

Maar in mezelf glimlach ik als ze  één voor één sorry mompelen. Komt wel goed met die straatjoeng.

 

 

 

10:05 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |