13-06-11

Droefenis

Het peutertje waggelde naar mijn fiets, dikke beentjes en vragende ogen. Verlangend stak hij zijn handjes uit,...

 

En toen viel de fiets om.

 

Ik wou snel naar beneden hollen, kijken of het kind in orde was, en sussen en 'het geeft nikske, kom hier manneke' zeggen.

Zijn moeder kwam aangelopen, riep, nam het kind zijn handje en sloeg er keihard op. Ik verstijfde.

'Mag Niet' riep de vrouw en kletste tegen de peuter zijn achterhoofd, ik zag een lipje trillen, 'Mag Niet' deed de moeder en sloeg op het andere handje. En weer tegen het hoofd. En nog eens.

Ik wou roepen, MAG WEL, GEEFT NIET! STOPTERMEE, het is een peutertje moet dat nu, en waarom dan wel?'

Het kind huilde en werd door een boze moeder meegetrokken.

 

Soms kan ik daar allemaal niet meer tegen, soms, zoals nu dus. Vrouwen die door hun man bij elkaar geslagen worden, die met dikke blauwe gezichten op een anonieme stoep zitten te huilen, messen die getrokken worden in huizen waar kinderen wonen, vaders die openlijk zeggen dat ze hun kind een pak slaag gaan geven, ik kan er niet meer tegen, ik wil het allemaal niet meer weten.

En dan zou ik in een brave Vlaamse wijk willen wonen, met witte gordijntjes voor de ramen, gordijntjes waar al dat geweld keurig achter blijft. Schaamte en Schuldgevoel. Wat zullen de mensen wel denken, beerputten zijn er om afgesloten te worden en de Schijn moet Schoon zijn.

Achteraf had niemand iets zien aankomen.

Kiezen tussen de Pest en de Cholera.

Morgen kan ik er terug tegen.

Morgen.

 

14:41 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (2) | Tags: buurt |  Facebook |

10-06-11

De krammen en hoe eruit te schieten

Mijn dochter heeft nog een extra balletoptreden, naar jaarlijkse gewoonte, in een park.

Dus moet er gerepeteerd worden, en fiets ik de benen onder mijn kont om het kind na school tijdig in Deurne te krijgen.

Hoe gaat dat dan: vroeger stoppen op het werk (lees verlof pakken of overuren opsouperen) naar school fietsen, kinderen opladen, naar huis fietsen, thuiskomen, twee kinderen met veel verhalen, luisteren, boterhammetjes tegen de te grote honger geven, haar in knotje wringen, balletspullen bij elkaar zoeken, terug op fiets springen, wind op, trappen, een uurtje zitten, terug naar huis, snel avondeten, kinderen in bad en bed, en opruimen.

Vrij vol

Gisteren zo ergens tussen stap 5 en zes staat er een buurkind aan de deur, ze heeft toets, WO en of ik wil helpen, okeeeee, die plannen er wel tussen, ik geef de opdracht van alles al goed na te lezen, en dan zal ik overhoren als ik terug thuis ben.

Dus, thuis komen, Ilham binnen laten, en aan het werk zetten, eten maken en bordjes opscheppen voor mijn kinderen, en overhoren.

Bij de eerste vraag struikelt het kind over haar woorden, vooral over de euh en de ik-weet-het-niet.

'Heb je gestudeerd?' vraag ik streng, terwijl ik nog een tomaat voor Luna snij.

'Jaaa, echt waar, een beetje, allee, niet veel eigenlijk' Grote schuldbewuste ogen, en voor ik het goed en wel besef begin ik te Preken, en dat ze wél moet werken, ze is 11, het vierde leerjaar is niet zo simpel meer, en dat ze tenminste moet lezen wat er staat, en hoeisdanumogelijk'

"Maar ik ben dom"

Zucht, in mijn hoofd vloek ik, het is mijn kind niet, als ze een puinhoop van haar studie wil maken, is haar zaak. Altijd dat gedoe, en is het nu zo moeilijk.

Maar dat is eigenlijk niet eerlijk, ze snapt het echt niet, en als iedereen gewoon buiten speelt en er is geen mama in de buurt en uw vader slaapt, en uw broers blinken ook niet uit in uitblinken, wat dan?

Ze blaast vieze blauwe bellen van haar kauwgom, en draait de slierten rond haar vingers, terwijl ze probeert te herinneren wat een GSM-mast is, wijfelend wijst ze naar het prentje van de sim-kaart? De batterij dan? Of gewoon zo om 'Halloo' in te zeggen?

Dus zoek ik ezelsbruggetjes, leg leerstof uit, vervloek toch ook wel een beetje de juf en het schoolsysteem en hoop dat het bij mijn kinderen vlotter zal gaan als ze moeten studeren.

 

14:59 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: buurt |  Facebook |

01-06-11

Al onze lijnen zijn in gesprek.

Ooit, een drietal jaren geleden ondertussen, zette ik mij op de wachtlijst voor een volkstuintje, hier in Antwerpen.

'Schrijf uw gegevens hier mor oep een papiereke, dan geven we da wel deur'

De vrouw aan de balie kreeg blijkbaar niet zo veel vragen over tuintjes, en wist niet wat ze ermee aan moest, of wel, doorgeven dus.

Ik schreef duidelijk en met vaste hand, mijn persoonlijke gegevens, en ging vrolijk huiswaarts, want weldra zou ik nen echte hof hebben.

 

We zijn dus dikke drie jaar later, maar nieuws krijg ik niet , dus moet er gebeld worden, want ik vrees dat ze mijn aanvraag gewoon richting papierversnipperaar hebben gemikt.

Gelukkig heeft Antwerpen een infolijn, met een leuk muziekje, en een mevrouw die mij helaas niet kan verder helpen, en hier is het nummer van de Lange Gasthuisstraat, probeer het daar eens.

Weer een muziekje, en dat iedereen in gesprek is, maar dat ik even mag wachten.

Dezelfde uitleg mijnentwege, zuchtende vrouw aan de andere kant, en een ogenblikje ik verbind u door.

Muziekje, beltoon, een man deze keer.

Zelfde uitleg, ik blijf vrolijk want zo bén ik.

'U bent bij het Stedelijk Onderwijs, mevrouw, ik denk niet...'

Maar ze hebben mij doorgeschakeld, Tja, dat vond de meneer raar, maar terugschakelen ging niet, dus terug naar de Lange Gasthuisstraat. U raadt het al, muziekje en dan een andere mevrouw, zelfde uitleg, nog maar eens, en wéér doorschakelen, weer een mevrouw, en weer de uitleg.

'Tja, ik ben eigenlijk de seniorenconsulente'

Aaaaaaaarrrggghhhhh

De mevrouw die de stadstuinen doet, is op vakantie, maar zal mij terugbellen, ergens eind juni.

 

Ik ben eens curieus.

11:26 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

26-05-11

Reality check

Altijd komen er nieuwe nichtjes bij, volgens mij is 'familie' een erg rekbaar begrip bij mijn buren.

'Dit is A, mijn nicht, weet ge, mijn nonkel, van de bakker, weet ge, haar dochter, ze is vier.'

Het kleine meisje staat verlegen in de gang en huppelt dan achter haar grote nichtjes naar binnen.

Verbazend ook hoe snel ze zich thuis voelen, de volgende dag belt ze al alleen aan, mijn kinderen hebben een dagje vrij, en zij is ziek, en of ze binnen mag? 'Moet jij dan niet in je bedje liggen' vraagt mijn dochter. A schudt haar zwarte krullen, nee moet niet.

Mijn kinderen spelen verder en het kleine meisje volgt mij naar de tuin.

Ze zit stil te kijken hoe ik de courgettes overplant.

'Mijn mama is weg'

Ik kijk haar aan, wat zeg je dan 'Oei?'

'Mijn mama slaagt van mijn papa, maar ze komt wel terug, zegt mijn papa'

Wie slaagt wie? Maar doet het ertoe? Weeral een verdrietig kind, dat tegen een wildvreemde haar hart uitstort.

Ik kijk en probeer een begripvol en luisterend gezicht te trekken.

'En wij hebben kippen, nog in de kelder, onder het water, en aardbeieren voor gisteren.' Ik knik en doe alsof ik haar begrijp.

'Mag ik bij u eten?' 'Alstublieft?'

Samen lopen we naar boven, het is middag en ik snij een extra boterhammeke af, want A blijft eten.

Zwijgzaam en met grote donkere ogen die in de verte staren.

11:23 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezien, buurt |  Facebook |

16-05-11

Het drama van de takken

'Mamaaaaaaa, er is een poot aan het afvallen!'

De tranen zitten hoog, Twijgje -of Takje- heeft ineens nog maar vijf poten, nr zes hangt nog een beetje aan het lijfje, maar is duidelijk aan het afscheuren.

En ik maar tegen iedereen zeggen dat het zo'n makkelijke beesten zijn, geen omzien naar, het vervelt, groeit, legt eitjes, en wiebelt op klimopblaadjes, en nu dus, een poot weg.

Ik sus en zeg dat het beest waarschijnlijk best met vijf pootjes verder kan, of wie weet, groeit hij wel terug aan.

Brand is geblust, de kinderen kijken voll medelij verder naar de handicaptak en ik lees verder mijn krant

 

'Mamaaaaaaaaaa, een spin, een spin, ze valt de andere tak aan, en ze bijt in zijn voelsprieten mamaaaaaaa snel'

 

Oké, bij deze, de takken zelf zijn wel makkelijk,maar de omgeving werkt duidelijk niet mee.

09:57 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

15-05-11

allergie

'Sommige mensen zijn allergisch aan water' onthutst keek mijn dochter mij aan, terwijl ze deze mededeling deed. 'Dat is pas erg, want in alles zit water.'

'Die moeten dus altijd melk drinken.'

 

'En chocomelk' vulde mijn zoon aan, 'en cola, fanta, en melkbrood en rozijnenbrood en chocoladebroodjes'

Ineens leek het hen toch wel prettig, zo'n allergie.

20:13 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

12-05-11

Teleurgesteld

'En waarom doe jij dan niks'

Boos kijkt mijn dochter mij aan. Eind van de week hebben ze workshops op school, en aan mama's, papa's, nonkels, oma's, vrienden, vage kennissen en verre verwanten wordt gevraagd om 'iets'  te doen, een uurtje, ijzer smeden voor lagereschoolkinderen, of paarden mennen, leeuwen temmen, tai-chi, limbo dansen.

Maar mijn dochter haar moeder kan Niets.

'Jij kan wel iets' nog bozere blik. Natuurlijk, ik kan vanalles, maar niets dat leuk is om met kinderen te doen, én ik moet werken, én eigenlijk heb ik ook geen zin.

'Jij doet nooit iets voor school, en waarom ben je geen klassemoeder?'

Ze vergeet even dat ik twee jaar op rij in haar kleuterschool klassenmoeder was, en nu dus een beetje klassemoe, en ook nog werkend en verbouwend.

Ondertussen schieten haar ogen vuur, even voel ik mij een ontaarde moeder, heel even maar, en dan denk ik aan al het gehelp in haar balletschool, de taarten en cake die gebakken is, het meestal op een deftig uur aan de schoolpoort staan, het fietsen van hot naar her en van Jut naar Jar.

Ik zucht, regel een omi die iets met dans voor de schoolkinderen kan komen doen, kook een gezonde voedzame en toch lekkere maaltijd, bak brood voor de volgende dag, stop kinderen in de douche, lees een verhaal en dek bedjes toe, en geef een extra nachtzoen.

Ik doe heel veel, maar niet voor al de kinderen van de lagere school.

 

20:31 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |