28-06-10

Geduld

"Dan blijf ik hier wel staan."

Pruillip, voetjes op de grond, fiets tussen de beentjes.

"Sverre fiets verder, komaan, man, hup trappen"

"Nee"

 

Lijkt geen onoverkomelijk probleem, ware het niet dat mijn zoon midden op het zebrapad stond, gevaarlijk uitziende auto's aan weerszijde.

"FIETS, komaaan, vooruit, je staat in het midden van het zebrapad!"

Tergend traag evolueert het kind naar de stoep, ik haal verontschuldigend mijn schouders op naar de wachtende chauffeurs, en stap van mijn fiets.

En ik preek, over gevaar, en veilig, en fietsen, auto's.

"KIJK" roept mijn zoon, een pluimpje speciaal voor u, mama, ben je nu nog boos?"

Ik wil zeggen dat hij de pluim moet laten liggen, en luisteren, en fietsen als ik FIETS zeg, en stoppen als ik STOP roep, maar ik bedenk mij.

"Een heel mooie veer jongen, kom, fiets maar snel verder"

De tactiek werkt, de bui is over, en de mooie pluim, met een beetje lichtblauw, zit in mijn broekzak.

11:39 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-10

Hoe sterk is de eenzame fietser

Ineens stokte mijn fiets, uiteraard toen ik een druk kruispunt overstak. De pijp van mijn broek hing vast! Bleef hangen! Scheurde ook niet, maar wow, sevens val ik om, ik moet, help, neeeee!!!!

Gelukkig bleef ik recht, maar één blik naar mijn been leerde mij dat de broekspijp helemaal tussen de ketting gevlochten zat. Kunstig haast, maar niet echt makkelijk, en het draagt niet bij tot de mobiliteit.

Uiteraard gebeurde dit 's ochtend, in volle ochtendspits.

Ik rukte aan de pijp, maar het is een stevig stofke, zette mijn 'alles-onder-controle' gezicht op en probeerde te herinneren welke onderbroek ik aan had, want dat leek mij -o gruwel- de enige ontsnappingspoging, broek uit en dan het onding van tussen de ketting rukken.

Gelukkig was een beetje verder huppelen voldoende om ketting-met-broek terug uit elkaar te halen, want de onderbroek was wel oké, maar toch, maar toch.

 

 

14:34 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

09-06-10

De komkommer die niet kon

Een klein tuintje betekent keuzes maken. Ik wou erwten, en boontjes, den S kwam aandraven met een aubergineplant en wat sla en de kinderen courgette, pompoen en komkommer.

En laat deze laatste nu een probleem zijn, niks deden de zaden, alles kwam vrolijk lichtgroen piepen (behalve de rode biet, die deed iets roods), maar het bedje komkommer bleef leeg, tot plots één zielig puntje, twee zielig blaadjes, die tegen de volgende ochtend fris bruin verkleurd waren.

Exit komkommer.

Maar zo snel geef ik me niet gewonnen, 't is niet omdat ik niet dol ben op komkommer dat de groene gruwels niet moeten groeien, dus schafte ik mij drie kant-en-klare komkommerplanten aan. Een ging al dood toen ik er nog maar naar keek, de twee andere waren zielig, maar heee, ze leefden.

Voor de zekerheid duwde ik nog wat extra zaden in de buurt.

En zie! ze groeien! En er hangen zelfs al vruchtjes aan.

Het gaat nog goed komen met de groene ondingen.

20:26 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezien, gezucht en gesteun |  Facebook |

07-06-10

Zomer

Nu niet meer, maar eergisteren wel! De kinderen hadden het warm, en waren zwetig (dixit mijn zoon).

Eén oplossing, of eigenlijk twee, zwembad en watermeloen.

Hebt u al eens een familiezwembad opgeblazen (want, nee ik had geen pomp) in de brandende zon, met een kleuter in surfpak ernaast?

De tuin is dus nu veranderd in een zwembad (niet dat het badje zo groot is, het hofke eerder klein), er kunnen makkelijk zes kinderen in, die vrolijk onderuit gaan, ookal is het water ijskoud, de zon verdwenen achter dikke onweerswolken en de lipjes blauw.

Het was een fijn weekend.

08:41 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, gezien |  Facebook |

01-06-10

marginaal

'Hebt u even tijd, voor een kleine enquête?'

De vrouw kijkt me smekend aan, en ik heb tijd, en medelijden, want het lijkt mij een vreselijke job, en dus blijf ik staan.

Hoegaarden heeft een nieuw product, wil ik proeven? Het is net 10 uur geweest, ik heb alleen nog maar koffie op, en in mijn hoofd verschijnen beelden van ongewassen types met Cara pils.

'Zonder alcohol, gaat u mee'

Een volledig nieuw product dus, zonder alcohol, dorstlessend, niet zoet, eerder zuur/bitter met koriander en appelsienenschil.

Ik knik, geef braaf antwoord, eet al de crackers op die er liggen om een eventuele smaak in de mond te neutraliseren, en ook wel omdat ik een hongertje voel, en wacht tot ik mag proeven.

De vrouw schenkt een glas uit een anoniem blikje.

'Vindt u het een aantrekkelijk product?' Het ziet eruit als bier, antwoord ik, en nog eens als ik moet zeggen hoe het ruikt, maar wacht, wacht, nu ga ik proeven, verfrissend gaat het zijn, en bitter zuur en appelsienenschil.

 

PEUP

Hoegaarden, het smaakt krak hetzelfde, alleen zit er geen alcohol in.

Ik kijk teleurgesteld, neem nog een allerlaatste cracker, en proef nog eens terwijl ik me op koriander concentreer.

Helaas, bier, uit blik,  om 10.00 's ochtend.

Goot, hou u klaar, ik kom eraan.

20:48 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezien |  Facebook |

31-05-10

peultjes

De peultjes zijn rijp!

Zeg je dat van groenten, rijp?

Soit, in mijn stadstuintje groeien dus échte groenten!

Ik denk wel niet dat ze ooit de keuken halen, want elke keer als ik ze zie pluk en eet ik er eentje, eentje maar. En mijn kinderen volgen mijn voorbeeld. En de buurkindjes ook.

 

Maar ze zijn wel lekker.

19:19 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-10

Ik zal u redden

Mij oma zuchtte. 'Het zijn sterke schouders die de rijkdom kunnen dragen.' besloot ze.

Wat vooraf ging was een verhaal van ontsporing en kommer en kwel, en veel geld maar weinig waarden.

'O, ik zou daar geen problemen mee hebben.' viel ik uit mijn rol van immer begrijpende kleindochter, 'Laat maar komen die poen, zal ik mijn rekeningnummer dicteren?'

 

Kijk ik krijg daar de kriebels van, mijn schoonmoeder is volgens mensen die haar als vriendje op facebook hebben lid geworden van 'Geld maakt rijk, maar liefde en oprechte vriendschap zijn onbetaalbaar'

Want, zo zegt men dan, geld maakt niet gelukkig, integendeel.

Waarom geven mensen hun kapitaal dan niet weg? Ik heb nog nooit iemand horen verzuchten 'Amai, zeg, het einde van de maand is in zicht, en er staan weer nog 7000 euro op mijn zichtrekening, ik weet echt niet hoe ik het moet bolwerken.'

Waarom geven we niet massaal briefjes aan straatmuzikanten in plaats van stukjes van één eurocent? Als het ons toch maar ongelukkig maakt?

Bij deze mijn oproep, als je denkt dat het echt ongelukkig maakt uw geld, geef het dan weg. Er zijn een hoop mensen die dat niet erg vinden, zo'n beetje ongelukkig terwijl de bankrekening overloopt.

Maar voor je al uw briefjes aan de man met de piepende viool voor uw plaatselijke GB geeft bedenk wel, als je met geld ongelukkig bent, is de kans erg groot dat je zonder geld nog veel dieper in de put zal zakken.

09:31 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |