08-04-15

Kringwinkel

Mijn kringwinkel sluit.

Dat is niet helemaal correct, het is niet mijn kringwinkel en hij sluit niet definitief, gewoon 5 maanden ter renovatie. Vijf maanden? Dat is bijna een half jaar, dacht ik toen ik het nieuws voor het eerst hoorde. Ik begon een beetje te trillen, en keek angstig om me heen, want ik ben een beetje verslaafd aan mijn kringwinkel, en voelde al ontwenningsverschijnselen opkomen.

Terwijl de winkel nog open was.

Toen ik er vandaag nog even binnensprong, samen met mijn kroost hoorde ik de winkeldame trots aan iedereen zeggen dat ze gerenoveerd zou worden, en na vijf maanden helemaal terug zou zijn. Beter. Mooier. Het klonk alsof ze voor zichzelf een langdurige wellness had geboekt.

Tot mijn grote vreugde waren er nog steeds geweldige dingen. Mooie glaasjes om porto uit te drinken, boeken die ik al lang wou lezen, Luna vond twee stripverhalen, die een beetje gehavend waren maar er spannend uitzagen. Een mooi kommetje en een geweldige kast voor 35 euro. Maar die heb ik laten staan, want ik mag geen kasten meer kopen van mijn lief (hij heeft een punt, een kast zet je niet zomaar snel ergens op of tussen).

3.24 moest ik betalen, want alles was aan halve prijs, vertelde de kassamevrouw, nog steeds laaiend enthousiast.

Op de stoep vond Sverre nog een stenen vogeltje, dat hij behoedzaam mee naar huis nam.

Zo'n vergeten en verdwaalde spullen zullen de kringwinkel ook missen, dacht ik, want waar moeten zij nu naartoe, die vijf lange maanden?

 

20:42 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

05-02-15

Odil en Theodoor

'Ik moet een gedicht leren.' Het buurkind staat in de gang en zwaait met een boekje. 'En het is een kei vies gedicht.' Terwijl ze  haar jas uitdoet vertelt ze verder, dat juf gewoon zei, jij leest dit en jij leest dat en tegen morgen uit het hoofd, en kei lang en mét vieze woorden, maar hey, zij had het niet zelf gekozen. Het moest. Pruillip.

Sverre kijkt in het boekje, en leest snel het gedicht. 'Oooooooo, mama, het gaat over vrijen, allee, welke school laat de kinderen nu gedichten over vrijen leren, dat is toch kei onfatsoenlijk'. Mijn zoon is zeer preuts, geen idee hoe het komt, maar het is niet anders.

Ik lees het gedicht hardop voor, over twee egels uit Turkije, die graag wilden vrijen. Ja lap, grote ogen bij de kinderen.

'Dat is toch helemaal niet erg!', roep ik enthousiast, 'het is super grappig'  en ik lees verder, drie paragrafen, een gedicht van Guy Didelez. En we oefenen. En nog, en meer en langzaam praten, en duidelijk.

En als ze de volgende dag na school binnenspringt blinken haar ogen, ze was de beste van de klas, had juf gezegd, en de vieze woorden vielen ook wel mee.

 

 

Twee egels uit Turkije

Odil en Theodoor

Die wilden graag gaan vrijen

liefst hele dagen door.

 

Ze kropen ergens tussen, 

den Theo en Odil 

Begonnen daar te kussen

Toen klonk er plots een gil

 

Moet je nu eens horen

riep woedend ons Odil

Je heb je niet geschoren

Dat maakt een heel verschil

 

17:00 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt, kinderen |  Facebook |

18-01-15

Het komt allemaal wel goed

Het is altijd prettig om even de kringwinkel binnen te lopen. Er is altijd wel iets dat ik niet zocht maar wel vind. Achteraan, waar vroeger oude lavabo's en gehavende deuren stonden is een soort pop-up kledingafdeling ingericht. Ik rommel tussen de truien en de sjaals, als ik plots een stem hoor. 'Het staat u echt goe, meneer.' Ik kijk op en zie een oudere Marokkaanse man een vest passen. Hij staat voor de spiegel en kijkt ook naar de vrouw die hem net aansprak.

'Nee, echt 't is schoon, en ik moet da niet zeggen, ik zen geen verkoopster.' De dame, volks en een jaar of zeventig, kijkt goedkeurend naar de man. 'Alleen, moete zien,...' ze reikt naar het borstzakje '...dat de knoppekes er allemaal aanzitten, want het zou stom geld zijn, als het ni in orde was.' Goedkeurende knikt ze als haar vingers de verstopte knoop vinden.

'Nee, echt schoon, 't staat u echt goed' ze glimlacht en rommelt neuriënd verder tussen de mutsen. 

De man knikt dankbaar, strijkt over zijn vest, doet ze uit en wandelt tevreden naar de kassa. Het staat hem goed.

 

21:14 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

17-12-14

Gratis Raad is Goud Waard

Ik leg mijn boodschappen op de band bij de kassa. Het meisje scant secuur en zegt ineens: 'Zijn er geen Chiquita's meer? Die staan in reclame' ze knikt in de richting van mijn fair trade bananen, die ik altijd koop. 'Gho, ik weet het niet, ik koop altijd deze bananen'. 'Ow, is er smaakverschil, proeft ge da?' Ik heb geen zin om te gaan uitleggen, dus haal ik mijn schouders op.

'Zijn het allemaal gouden kiwi's, of zijn er ook groene bij' Allemaal gouden dus, want afkomstig uit België en veel lekkerder dan hun groene neefjes, maar ook dat vermeld ik niet.

'Ik vind die duur' de kassierster kijkt misprijzend naar haar kassa, ge moet eens zien hoeveel ge betaalt, en ge hebt nog gene kilo!'

Dat ik niet rook, en dus vind dat ik gouden zespri's mag kopen, ik voel me bijna schuldig en betrapt en ook wel een beetje geïrriteerd want hey, ik koop toch wat ik wil.

De juffrouw lacht, 'da's waar, en als ge dan bij een toffe aan de kassa komt is dat ook niet zo erg he.'

Oké dan, wat heb ik toch geluk!

 

15:57 Gepost door Vooralsof in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

12-05-13

Soms he

Ik wil verhuizen.

'Alleen?' piept kind 1? 'Waarom' snikt kind twee.

'Vind je ons niet meer lief?' 'En papa dan?'

 

Nee, dat bedoel ik dus niet, ik wil weg uit de stad, weg van de ellende die ongevraagd in uw gezicht waait, weg van kinderen die zeggen dat ze hun vader haten, je weet waarom ze het zeggen, maar je vraagt het niet, weg van gillende vrouwen, van huilende peuters.

'Ben je boos op mij, dat je wil verhuizen?' vraagt een buurkind dat aan de keukentafel huiswerk maakt.

Nee, ik ben niet boos, ik wil groen, een tuin, gras, bomen, sterrenhemels en rust. Weidsheid en donkerte en stilte.

Maar als er 's avonds ineens 7 extra kinderen rond mijn keukentafel staan, de rust en de weidsheid ver te zoeken is, ik snel iemand een euro moet geven om een extra stokbrood te kopen en iedereen mee-eet van de meest vreemde groentengerechten en een grote pot soep, is het toch weer gezellig.

En als later iedereen naar huis is, en de eigen kroost fris gewassen in bed ligt, is het zelfs eventjes rustig. Eventjes.

19:25 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, buurt, gezucht en gesteun |  Facebook |

23-05-12

Klikspaan

Als ik de deur opendoe staan er 6 beteuterde buurkinderen op de stoep.

'Joke,uw fiets is gevallen'

Ik grom en vraag hoe dat nu komt, die fiets valt toch niet zomaar?

'Joke, ik wil het zeggen, ik zeg de waarheid, woela, echt waar, zij, zij, heeft uw fiets'

'Dat is niet waar, echt niet, zwijg, ik zal zeggen, '

Ze kakelen door elkaar, wijzen beschuldigend, kijken schuldbewust, duwen elkaar weg.

'STOP' zeg ik zeer streng, dat mijn fiets niet zomaar valt en dat ik een eerlijk antwoord wil. Ik moet wel naar het werk met mijn fiets, en als ik geen fiets heb, kan ik niet gaan werken, verdien ik geen geld en kan ik geen eten kopen voor mijn kinderen.

Ze kijken nog schulbewuster, of doen toch alsof. En biechten op dat ze elkaar uitdaagden, durf jij de fiets omduwen, jij? Jij?

En dan wat duwen, en toen ineens lag hij daar.

 

Ik vind het eigenlijk flink dat ze het opbiechten, dat ze zijn komen bellen, maar ik kijk nog even boos, en reken hen voor hoeveel ze elk zouden moeten betalen als mijn fiets kapot zou zijn, en hoeveel ijsjes ze dan niet meer zouden kunnen eten. Hun ogen worden groot. Ik zie de kleintjes een beetje benauwd kijken.

 

Ik kijk erg streng en zeg dat ik niet wil dat het nog eens gebeurt.

Maar in mezelf glimlach ik als ze  één voor één sorry mompelen. Komt wel goed met die straatjoeng.

 

 

 

10:05 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |

21-05-12

Kleine hartjes

Een lang weekend, zon, en werken in het huis. Dat vraagt om frietjes op zondagavond. Ik gooi mijn kinderen onder de douche, was haren terwijl mijn lief opruimt en naar de frituur fietst.

En dan de bel, papa met de frietjes? Nee, het jongste buurkind, of ze binnen mag, want mama is niet thuis. Nee, zeg ik streng, want het is al laat, en de zussen zijn toch thuis, en wij moeten snel eten en naar bed want morgen is het school.

Weer de bel, en Luna die mij komt halen, S huilt, want de tante van drie straten verder zegt dat haar mama naar het ziekenhuis is, en ze heeft zo'n honger en er is geen eten.

Met een droog geluid breekt mijn hart, zeven jaar is het kind, een half jaartje ouder dan mijn zoon. Ik veeg een traan van haar wang en zet een bordje bij, en kijk voor de zekerheid even op mijn gsm. Twee gemiste berichten van de mama.

Ze ligt in het ziekenhuis, de baby wou al komen, en dat mag pas op 1 juli, en dat ze moet blijven, zeker deze nacht, en daarna zullen we zien wat de dokter zegt.

Ik aai S over haar hoofd, en vertel dat mama vanacht in het ziekenhuis moeten blijven, dat ze goed moet rusten.

Het kind lijkt open te barsten, met grote bange ogen begint ze te wenen, geen hap krijgt ze nog door haar keel, en hoe het dan moet, snikt ze op mijn schoot, wie maakt haar morgen wakker, om naar school te gaan?

 

Ik troost zo goed en kwaad als ik kan, en zeg dat ze morgen na school maar direct naar mij moet komen, en dat we dan naar mama zullen telefoneren.

En ik steek een kaarsje aan, je weet maar nooit waar het goed voor kan zijn.

 

 

 

 

 

 

13:08 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buurt |  Facebook |