05-09-15

De tram

We gaan naar de cinema, mijn zoon en ik. Luna is met een vriendin naar de stad, ja zo gaat dat met meisjes van bijna dertien, dus het is een dagje voor ons twee.

We zitten net op de fiets als de wolken breken, stortvloed, maar een voordeel van de stad is de tram op wandelafstand.

Een kwartiertje later ploffen we met natte haren op een bankje. 'Hehe, dat is geluk he mama, we moesten niet lang op de tram wachten én we kunnen zitten

Ik kijk naar mijn zoon en zie dat hij moe is, de eerste week school is toch wel spannend geweest, een nieuwe meester, een nieuwe klas, veel huiswerk,... Ik aai over zijn natte haartjes en kijk naar buiten. Halte na halte stappen er mensen bij op de tram, die al lang geen zitplaatsen meer heeft.

Als een oudere mevrouw opstapt sta ik recht en bied mijn plekje aan.

'Nee, dat is niet echt nodig', ik zeg dat het geen moeite is en kijk haar vragend aan, ze is wankel te been, en ik zie dat ze graag wil zitten.

'Mor gij moet toch niet rechtstaan?' Niet begrijpend kijk ik om me heen 'En da kind?' Ze kijkt boos in de richting van Sverre. 'Och, hij mag blijven zitten' zeg ik.

'Dan moet het niet' gnuift de vrouw, dan ga ik niet zitten' Boos strompelt ze verder door de tram.

ik ben te verbouwereerd om iets te zeggen, Sverre kijkt me bang en schuldig aan, is het zijn fout dat die mevrouw nu boos is? Een andere dame zegt dat hij het zich niet moet aan trekken, dat er rare mensen zijn.

'Misschien haat ze kinderen mama?' zegt mijn zoon nog.

Gelukkig moeten we afstappen en denkt Sverre snel aan film en chips, maar ik neem me voor om nooit een verbitterde, boze oude vrouw te worden.

 

 

21:10 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, dagdagelijks |  Facebook |