21-02-17

Niet relatief

In het vijfde leerjaar zit mijn kind nu, het vijfde alweer. Dus bezoeken wij middelbare scholen, want volgend jaar moeten we een keuze kunnen maken.

Samia, het meest geweldige buurkind gaat mee als we scholen bezoeken, en met twee volgen ze dan proeflesjes fluisteren commentaar en rollen volledig synchroon met hun ogen.

Ik observeer en glimlach, mijn zoon leert opkomen voor zichzelf door het toch wel zeer assertieve buurkind, en zij leert wat diplomatischer te zijn.

En daar staan ze, tussen een hoop 11-jarige te kijken naar werkjes uit de middelbare school die we bezoeken. Sverre is al wat verder en Samia bekijkt met gefronst voorhoofd een schrift met zeer ingewikkelde formules. Naast haar staat een ander meisje ook te fronsen.

Ineens zie ik een ander kind naar het meisje toelopen, grote ogen, ze neemt het kind bij de arm en fluistert 'dat is wel ne Marokkaan' in haar oor, het andere meisje schrikt, werpt een vuile blik, en samen verdwijnen ze naar de andere kant van het lokaal.

Er borrelt iets heel vreemd op bij mij, een combinatie tussen woede en verdriet, ik sla mijn arm om Samia haar schouder, en zeg dat het schrift er best wel ingewikkeld uitziet. Ze glimlacht, zegt dat ze dat wel zal leren en dat ze het mij dan wel zal uitleggen, en ik hoop dat ze de giftige opmerking niet gehoord heeft.

Een gewoon meisje, een gewone school, een gewone zaterdagmiddag.

Maar niet echt.

 

 

 

11:36 Gepost door Vooralsof in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, de buurt |  Facebook |

03-03-15

Gewoon

'Hij is een gelukzak' het jongetje dat het half tegen zichzelf, half tegen een vriendje zegt, zit net als ik op de tram naar huis. 'Hij heeft geen broers en zussen' boos kijkt hij in de richting van zijn vader die een beetje verder zit. De jongen waar het over gaat is net afgestapt en wandelt samen met zijn moeder naar huis. 'Hij is alleen met zijn moeder, en als ze nu drie kamers in hun huis hebben, hebben ze elk één kamer, en nog een kamer over voor hun speelgoed.' Ik kijk naar de mistroostige sociale blok waar de moeder naartoe wandelt, samen met de jongen die nog eens omkijkt om naar zijn vrienden op de tram te zwaaien.

'En S zijn moeder heeft een huis gezien met zeven kamers. ZEVEN, en ze gaan daar naar kijken, en dat is een villa. Een echte villa. Maar zijn moeder wil dat niet, snap jij dat? Zeven kamers. En ze wil niet'

'Dat zal wel duur zijn' werpt het vriendje op' 'Bwa, tweehonderd, duizens, tweedui... tweehonderd en tachtig, tweehonderd, kan dat? Bestaat dat tweehonderduizend en tachtig ofzoiets, papa kan dat?'

De vader knikt, en dat het veel geld is.

De jongen blijft boos kijken.

'Later wil ik een bmw' zegt hij tegen zijn weerspiegeling in de tramruit. 'Gewoon een bmw.'

Zijn vader kijkt stil naar buiten.

 

 

 

20:36 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de buurt |  Facebook |

24-03-10

De Enge Man

Ik las een zoekertje, op de site van Velt.
Een fatsoenlijke zoekertje, op een fatsoenlijke site, in deftig nederlands over compostwormen.

Daar sprong, dartel als immer, mijn goed hart op en ik mailde 'Ronny' (toen had ik moeten weten dat het misschien geen goed idee was) dat hij gerust een potje compostwormen mocht komen halen om zijn compostvat op te starten.

Ja, zo'n dingen worden wel eens gevraagd op de site van Velt.

Grappend zeg ik deze ochtend tegen mijn lief, dat het wel gedurfd van mij is, zomaar ne Ronny uitnodigen om pieren te komen halen.

Soit, Ronny was groot én breed, en had schulden, vanwege de visakaart van Citibank, en dat hij daarmee een nief keuken voor die van ons had gekocht, en toen begon de ellende, want technisch werkloos, en amai, nog veel werk hier precies. Speurende blik over de half afgekapte muren

Ga weg dacht ik, want hij was te groot en te luid, en niet grappig, en ik wantrouw mensen die niet grappig zijn.

Dat hij uit Deurne gevlucht was, want dat het daar te erg werd, met die bruin mannen, nog niet zo erg als hier, minachtende knik richting raam, maar toch.

Ik glimlachte groen en zuur, en probeerde richting deur te evolueren.

Jaja, ging Ronny onvermoeid door, hij had nu zo ne meter voor de gas en den elentriek, met een kaart, en een bouwgeschil had hij van die kloterechter moeten betalen, 90 euro per maand, maar dat was te doen, en de waterleiding, hoe was die in mijn huis, waar was de put, dan zou hij wel eens naar de buizen kijken.

Mijn leidingen zijn in orde lachte ik, en keek verbaasd naar zijn schoenen.

Bordeelslippers! Dat was lang geleden, maar het paste naadloos bij zijn anorak van parachutestof.

En zijne hond had den buurman vastgehad, nen Turk, dat zijn de ergste, Turken en Roma, polies erbij, zo'n twee bange wijven, ik zeg, ik dien een klacht in, poging tot inbraak als mijn hond bijt, dan waarde op mijne grond.

GA WEG dacht ik.

Ondertussen stond hij al in de gang en keek de trap op, ah, ge woont boven nu.

Ik speelde met mijn gsm, opende de deur, glimlachte. Hij struikelde een beetje, bij het naar buiten gaan en botste toen bijna tegen twee hoofddoekdragende buurvrouwen.

'Pas, op, 't zijn Turkse Madammen', wou ik nog roepen, maar ik heb wijselijk mijn mond gehouden.

11:12 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de buurt |  Facebook |