24-02-15

Morrege

Sommige dagen lopen al fout van bij het eerste ochtendgloren. Waar ik anders fluks en fit om zes (ja, zes!) uur uit bed spring om yoga te doen, draaide ik mij nu om, eventjes maar, en ineens bleek het al veel meer ochtend te zijn dan verwacht, er waren geen bananen, dus ook geen ontbijt en het regende toen ik met de fiets vertrok.

En als de ochtendroutine er niet is, loopt de rest ook mis, dus na het werk had ik geen tonnen energie, of wilskracht om de doos met carré confituurkes die het buurkind bracht (eindelijk verkopen die basisscholen eens iets anders dan die eeuwige zachte vanillewafels) in de kast te zetten.

Vlot vrat ik een hele verdieping (van de doos welteverstaan) veel te zoete koek op, keek mistroostig naar het afwasmachine dat weigerde zichzelf uit- en weer in te laden en zuchtte.

Porto inschenken lukte nog net, en een soort pasta-pesto op tafel zetten ook. Maar ik bakte geen brood, ruimde niet op, stelde geen weekmenu samen met de groenten die gisteren in mijn groenteabonnement zaten.

Ik nam wel nog een glas wijn. En maande de kinderen vijf keer aan om tanden te poetsen en naar bed te gaan, wat ze niet spontaan deden en toen was het dus te laat om nog een verhaal voor te lezen. Wat ik eigenlijk niet erg vond.

Nog een paar carré confituurkes kunnen geen kwaad, dacht ik en -o horror- toen vond ik in de kast de doos waar ik ooit, na een verjaardag van een kind de overschot aan snoeprepen had gelegd.

Schuldbewust bedacht ik mij dat ik de 'hoeveel suiker eet u - test' van de Standaard had ingevuld, en minder dan één klontje suiker per dag zou eten. Nu dus niet. Dus kon een glas wijn ook nog wel.

Op dit punt zijn we momenteel aanbeland. Mottig van teveel zoete brol, en, jaaaaa, het kan altijd nog erger, Claude Barzotti op youtube. En ik beken: ik zing mee:

'Souvent je pense à vous Madame Souvent, je vous revois Madame. Ne me dîtes pas de m'en aller. Je pourrais en souffrir et peut-être en mouri.'

Maar morgen, morgen, spring ik fluks en fit om zes uur uit mijn bed. Wat zeg ik, om kwart voor zes, en dan zal alles anders lopen.

 

 

 

 

21:34 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

12-05-13

Soms he

Ik wil verhuizen.

'Alleen?' piept kind 1? 'Waarom' snikt kind twee.

'Vind je ons niet meer lief?' 'En papa dan?'

 

Nee, dat bedoel ik dus niet, ik wil weg uit de stad, weg van de ellende die ongevraagd in uw gezicht waait, weg van kinderen die zeggen dat ze hun vader haten, je weet waarom ze het zeggen, maar je vraagt het niet, weg van gillende vrouwen, van huilende peuters.

'Ben je boos op mij, dat je wil verhuizen?' vraagt een buurkind dat aan de keukentafel huiswerk maakt.

Nee, ik ben niet boos, ik wil groen, een tuin, gras, bomen, sterrenhemels en rust. Weidsheid en donkerte en stilte.

Maar als er 's avonds ineens 7 extra kinderen rond mijn keukentafel staan, de rust en de weidsheid ver te zoeken is, ik snel iemand een euro moet geven om een extra stokbrood te kopen en iedereen mee-eet van de meest vreemde groentengerechten en een grote pot soep, is het toch weer gezellig.

En als later iedereen naar huis is, en de eigen kroost fris gewassen in bed ligt, is het zelfs eventjes rustig. Eventjes.

19:25 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, buurt, gezucht en gesteun |  Facebook |

30-05-12

De meeste dromen zijn bedrog

Ik ben gebotst.

Met de fiets. Frontaal op een andere fietser.

 

Stiekem heb ik daar altijd over gefantaseerd: ik zou botsen, niet erg, gewoon een beetje onhandig gemanoeuvreerd. Maar dan zie ik de tegenpartij, helemaal niet onaardig met een vriendelijke glimlach, een schone jongen voorwaar en dan gaan we samen iets drinken, en taart eten en komt het allemaal goed. Zo iets.

 

Ik fiets dus vrolijk en ineens komt er van rechts (tot zover mijn fout, voorrang van rechts) een andere fietser, maar in plaats van over te steken, fietst hij links de weg op, knal op mij.

Een oudere Joodse man op een stadsfiets die mij aangaapt, en snel wegfiets.

Niks vriendelijke glimlach en taart, een hartverzakking en te laat op het werk. Phu.

10:15 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezucht en gesteun, gezien |  Facebook |

10-05-12

De twijfel van de werkende vrouw.

ICT-mannen zijn helden. Op elk probleem weten zij een antwoord. Niet altijd een adequaat antwoord, maar toch.

Krijg je geen mails meer binnen? Of zit je ineens in het mailprogramma van uw collega hoewel je met uw eigen gegevens inlogt, doet de telefoon iets raar, of niets meer, worden er toegangen geweigerd tot documenten waar je echt echt wel dringend in moet zijn, één telefoontje (of een mail, hangt af welk technologisch middel u in de steek laat) naar den Tom en je krijgt een soort antwoord.

Na zo'n reddingsoperatie zat Tom nog gezellig na te praten, terwijl mijn collega verwoed over haar onderarmen wreef. Jeuk. En rode boebels. Gisteren ook al.

He, ik had dat ook, en iemand anders viel bij met dezelfde verhalen. We grapten over allergisch aan het werk hahaha.

Tom trok één wenkbrauw op. 'Papiervlo.'

Verbijsterd vielen we stil. En begonnen harder te krabben.

'Jaja' ging hij verder 'dat zit vaak in papier, en dat begint eerst aan uiteinde, ik zou rentokill al maar bellen.'

 

Dat was gisteren.

Vanochtend zat de gang vol pissebedden. En de keuken vol mieren.

Soms twijfelt een werkende vrouw toch wel eens.

 

 

 

 

 

20:48 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

09-05-12

Perfectie

Ik weet precies hoe ik het wil: Een lange tafel waar altijd wel iemand extra zou aanschuiven voor een -uiteraard- evenwichtige maaltijd.

Ik ga niet achter de computer zitten om snelsnel even facebook te bekijken, of hier en daar iets te lezen, nee, ik ga opruimen, en maandelijks ramen lappen, tijdig afwassen en trappen afschuren.

Gedisciplineerd zal ik zijn, mijn vrije woensdagvoormiddag zal ik niet in ledigheid en vergezeld van koffie doorbrengen, maar vrolijk zingend strijkend of muren afkappend. En zoete broodjes bakken, die in een grote kom staan te dampen als mijn kinderen om 12 uur hongerig uit school komen.

Helaas, als ik op woensdag de kinderen afgezet heb en terug naar huis fiets ga ik aan de tafel zitten, met koffie en goede voornemens.

En terwijl ik koffie drink lost mijn dadendrang op en fluistert een klein stemmetje dat ik ook wel gewoon mag zitten, even rustig, dat kan toch geen kwaad.

Ineens is het 12 uur en ben ik te laat aan school en komen we thuis in dezelfde puinhoop waarin we 's ochtends vertrokken zijn.

 

Maar 's avonds aan de veel te kleine keukentafel, zitten veel kinderen, te vertellen en door elkaar te praten en vol goesting te eten en zie ik de rommel niet meer, eventjes toch.

Prioriteiten, denk ik, prioriteiten.

 

 

10:30 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

01-05-12

En dat het tijd werd

Goede voornemens, ik maak ze niet meer, het is een bron van frustratie en verloren energie.

Of nee, eigenlijk maak ik ze wel, stiekem, alleen voor mezelf. En als ik ze dan niet uitvoer, al die voornemens is de schande en de publiekelijke afgang net iets minder erg, want hey, er is niemand die iets wist.

 

Ik bespaar u mijn on-verwezelijkte voornemens, de lijst is lang. Maar soms moet de koe bij de horens gevat worden, en moet er een stok gevonden worden om achter de deur te zetten. En dus deel ik een voornemen, ééntje, waar tot zover nog niks van in huis gekomen is, maar waar  ik eigen wel werk van wil maken.

Dus hier komt het. (Adem diep in, zou ik? of niet, of)

 

Ik ga meer bloggen, elke week, op woensdagvoormiddag want dan ben ik thuis.

 

Voila, eens kijken of het nu wel gaat lukken, u bent mijn stok.

13:33 Gepost door Vooralsof in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |

26-11-11

Plant een boom

Wij hebben een zeer klein tuintje, een voorschoot, wat zeg ik, een pannelapje groot.

Maar er moet meer groen in de stad, echt groen geen zielig gazonneke waar geen  klaver of weegbree, laat staan een madeliefje of hondsdraf, netel en eenzame distel mag groeien. Dus zaai ik verschillende zaadjes, en groeien er groenten en bessen, en een boom? Zou dat gaan een boom? Een echte boom op een lapje grond van ochere ocharme veertig vierkante meters?

Een boom waar we van konden eten, er is maar plaats voor eentje, denk ik dus we moeten goed kiezen.

Appels? Neuh, want dat zijn dan waarschijnlijk meelzakken vol wormen.

Peer? Bwa

Perzik? Moeten die niet met twee zijn?

Appelsien? Te koud hier

Noten? Pruim? Kriek?

 

Kers! Dat zou het zijn, een laagstam kersenboom. Geen krieken, maar lekkere zoete kersen, één die zichzelf bevrucht, niet te groot, de perfecte boom voor mijnen hof.

Bij Brico vond ik bomen (25 euro) maar geen kers, bij Aveve alleen hoogstam (40 euro) dus zocht ik verder.

En toen kwamen we langst een echte boomkwekerij, het was het moment om fruitbomen te planten, we waren gehaast, dus sprong ik uit de auto, vroeg een zelfbevruchtende laagstam kersenboom, en was erg blij toen de man mij naar een hoop bomen bracht en mij een schoon exemplaar gaf.

'Het zijn toch geen Noorderkrieken?' vroeg ik, 'En ik heb er toch maar eentje nodig?' Jaja stelde de man mij gerust, 'en zie eens wat een schoon stammeke.'

Voorzichtig legde hij de boom in de auto, en liep samen met mij naar een afdakje waar een bankcontact stond.

Dat is dan 75 euro.

 

Ik verslikte mij, 75 euro, dat is bij een gemiddelde prijs van 4 euro per kilo bijna 19 kilo kersen, dat duurt jaren voor ik dat eruit heb.

Maar ik ben niet echt assertief, zeker niet als ik haast heb, en den boom al in de koffer steekt. Dus tikte ik mijn code in en vervloekte mezelf dat ik niet een beetje vroeger naar de prijs gevraagd had.

Thuis keek ik naar het begeleidend kaartje aan de boom

'Morellen' stond op het kaartje.

'Zure kriek' vertaalde gogle.

Ik verslikte mij in mijn koffie, kind in auto, boom in auto, vloeken en terug.

'De man vond het vreemd, maar ik mocht nen andere uitkiezen, hem was gezegd dat er allemaal kersen bij elkaar stonden, maar ja, dat was een kriek, mor geen probleem kies u maar ne schone andere.

Ik sleepte een nieuw exemplaar in de auto en we vertrokken.

'Wordt bestuifd door Dubbele Meikers' las ik op het kaartje.

 

Terug

 

'Kies maar, ik wil da gij volledig satisfied zij voor ge weggaat' mompelde de man, en duwde vier bloempotjes violen in de handen van de kinderen. Voor het geleden leed.

Het is dat boompje geraden om mij vele jaren zoete kersen te geven.

75 euro. Afzetters.

 

 

12:17 Gepost door Vooralsof | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gezucht en gesteun |  Facebook |